een ander soort sleur…..

Lieve mensen, kan erg veel begrip opbrengen voor het feit dat het zo nu en dan aardig confronterend is anekdotes te lezen van iemand die zich bevindt in een gebied waar de temperaturen oplopen tot een graad of 35. Begrijp dan ook dat je het laat afweten mijn levensloop hier te volgen.
Maar goed ook al leest er maar 1 mijn ontwikkelingen, voor hem/ haar neem ik zelfs de moeite toch enigszins een impressie te schetsen.

Nadat we zondags in Manilla waren gearriveerd zijn we maandagochterd per vliegtuig vertrokken naar Boracay, een tropisch eilandje in de chinese zee.
Doordat de mogelijkheid werd geboden een goedkopere vlucht te nemen, betekende het wel voor ons na aankomst in Kalibo, een naast gelegen eiland, 1,5 uur in een busje te zitten om vervolgens de boot te pakken naar Boracay. Direct bij aankomst begrepen we, gezien de kwaliteit van het water en tevens de parelwitte stranden we ons in een hemels stukje van deze aardkloot bevonden.


Een warm welkomst in vorm van wuifende palmen was werkelijk het eerste wat ons van dit pittoreske eiland aansprak. Wel verbaasten we ons directo mundo over het feit dat mensen zich als een koninklijk paar in een soort verplaatsbare troon lieten verplaatsen van boot naar strand om maar niet hun enkeltjes in het water te moeten doen. Wat ontzettend verwend, echt niet te doen!! En die mannetjes maar zwoegen, hoe slecht kunnen mensen zijn, onbegrijpelijk.
Na een eerste orientatie, hebben we met zn 3en een kamertje geboekt op maximaal 10 meter van de zee, met een koffiebarretje pal naast de deur. Een bar/ eetgelegenheid dat het gehele verblijf fungeerde als ons ontbijt zaakje.

Langs het strand liep op het eiland een verhard zandpad, een boulevardje waar alle horecagelegenheden en tevens locals hun koopwaar aan de diverse toeristen proberen te slijten. Het was dan ook vanzelfsprekend dat je om de 10 meter werd aangesproken om te vragen of je wilt gaan zeilen, jetski’s huren een nep-Rolexje om je pols wilde en misschien wel een zonnebrilletje op je neus wilt, als ik er elke keer op was ingegaan zou ik op BA
lijken met 2137 horloges om elke pols. Natuurlijk aardig begrijpelijk toeristen hebben het geld, en als je 100 pesos op een dag in een horecagelegenheid verdiend, omgerekend 1,5 eurie, ja, moet je toch een zakcentje bijverdienen. In het begin irritant later creeër je voor jezelf toch een immuniteit voor deze acties.

Maar goed, je gaat het toch allemaal aardig relativeren als je met je witte kontje op tropisch strand ligt met een uitzicht waar je u tegen zegt.
Eigenlijk stonden de diverse dagen in Boracay in het teken van ongeveer dezelfde verrichtingen.
‘s Morgens opstaan met een cappuccino en heerlijk ontbijtje om vervolgens de middagen te spenderen onder het genot van een spelletje beachbal of domweg een balletje over te gooien. ‘s Avonds eerst even lekker uiteten, wat echt werkelijk uniek was. Tafels stonden daadwerkelijk op het strand op een afstand van 3 meter van de zee, deze beleving was zo uniek om bij een warme temperatuur onder de hemel vol gevuld met sterren diverse culinaire hoogstandjes te nuttigen.
Daarbij komt dat ze nog niet geheel begrijpen wat een happy hour inhoudt, op dit eiland betekende het 4 uur drankjes tot je nemen voor de helft van het geld. Omgerekend 60 cent voor een welgevulde cocktail.

Bij onze favoriete eetgelegenheid nog een leuke meisje ontmoet genaamd Sheila waar we elke dag veel lol mee hebben gehad, doordat we haar elke dag kennis lieten maken met de Nederlandse taal. Een erg trieste situatie als je bedenkt dat ook zij iets meer dan een euro per dag verdiend om de gehele dag hard voor te werken, en tevens erg onwaarschijnelijk dat jij 873821 drankjes daar hebt gedronken en zij deze kwam aanbieden iedere keer weer met een lach op haar gezicht, dat zou werkelijk geen van ons allen ooit kunnen begrijpen. Maar goed, we hebben haar een riante fooi achtergelaten en haar tevens een geweldige avond bezorgd.


Naast de dagelijkse sleur in vorm van bovenstaande zaken toch een aantal unieke momenten die me altijd weer aan het lachen zullen maken.
Doordat we bij een tent met zn 3en begonnen te dansen op muziek die zeker ok was creërden we na verloop van tijd een vet feest. Iedereen voelde zich genoodzaakt om zich bij ons aan te sluiten waardoor een party van een mannetje of 60 het gevolg was. Door in het begin een goed voorbeeld te hebben gegeven en mensen een leuk alternatief geboden te hebben waren we tot de veronderstelling dat we voor afsluiting niet terug konden keren naar ons dagelijks verblijf.Een gegeven waar ik niet al te vaak moeite mee heb gehad. Het gevolg: meneer komt met 2 verschillende slippers terug (een zwarte en tevens een oranje, hoe is het mogelijk??), een misschien wel gebroken teen en een linkervoet die 2 keer zo dik is als mijn rechter. Altijd weer hetzelfde geouwehoer…..hahaha
Maar het was wel gezellig en dat is toch het belangrijkst is het niet??

Sleutelwoorden van deze week op een tropisch eilandje: genieten, ontspanning en relaxen

Gisteren zijn we naar een grote party geweest met Europese dj’s was wederom een succes en net onze eerste dag heeft het bedje gisteren geen warmte van ons mogen ontvangen. Een verslag van dit gebeuren volgt.