moelijk maar waar...

Onder het genot van een zachttikkende regen en een tochtig briesje die lichtelijk onder de kozijnen verschijnt schrijf ik u vandaag, lieve mensen, het laatste journal.(kan het wel romatisch beschrijven, hier in Amsterdam is het gewoon koud, nat en depressief weer)
Dit laatste journal zal in een algemene impressie beschrijven hoe ik het een wintermaand in Azië heb ervaren.
Het was een maand waarin hoogtepunten elkaar opvolgden maar waar ook diverse dieptepunten te bekennen waren.
Doordat ik nog nooit een vakantie overzee heb mogen ervaren werd ik direct blootgesteld aan diverse indrukken die een andere cultuur dan onze eigen westerse, met zich meebracht.
Niet alleen met het heerlijke klimaat werd ik dag één mee geconfronteerd ook de te grootte verschillen in koopkracht.

Hier werd ik daadwerkelijk bewust van het feit dat er naast een eerste-wereldland waar wij in leven, ook nog andere landen zijn waar mensen zwaar onder de armoedegrens leven. Waar mensen voor hun familie moeten knokken om enigszins een plaats te vinden in hun maatschappij en om op een subtiele wijze te kunnen overleven. Door de laatste jaren veelvuldig het journaal te hebben gezien ben je hier wel van bewust, maar echt misselijkmakend is de wijze waarop de beter gestelden met deze mensen omgaan. In hun ogen zijn ze lucht, en ook al hebben ze een maximale rijkdom, er wordt niet naar ze omgekeken.
Wel was een verschil duidelijk merkbaar dat, dat wanneer je je begeeft in de onderste laag van de bevolking, je het beste op de eilanden kan wonen of in de provinciën. Zij hebben nog wel de mogelijkheid geluk te vinden in hun leefpatroon en te overleven met een positief perspectief.
Deze gegevens hebben zeker impact op me gehad en kan je zeggen dat ik er een tijd beroerd door ben geweest!
Dit alles heeft me zeker bewust gemaakt van onze leefstijl, waarin geklaag soms daadwerkelijk de overhand heeft.

Naast deze negatieve aspecten die ik toch even duidelijk naar voren wilde brengen, heb ik het één naar het andere hoogtepunt mogen ervaren. Marieke en Daniël hebben me op een unieke wijze kennis laten maken met alle ins en outs van de Filippijnse cultuur.
We hebben exclusieve activiteiten ontplooid die je waarschijnlijk maar één keer in je leven zal meemaken: het zwemmen met walvishaaien, duiken in één van de beste spots op deze wereld. Het bezoeken van Boracay, een stukje paradijs op aarde. En tevens hebben we de overige tijd opgevuld met reguliere zaken hahaha
Wanneer u op de hoogte bent van mijn vrijetijdsindeling is een aardig compleet toch snel gevormd!

Ben er van overtuigd dat ik door deze vakantie alles beter in perspectief kan zien, zodat ik me nu kan oriënteren op de toekomst.
Door het bemachtigen van een baan zal ik over de mogelijkheid beschikken op meer van deze ultieme en unieke belevingen te vergaren.

Wil uit het diepste van mijn hart Daniël en Marieke bedanken dat ze me de mogelijkheid geboden hebben kennis te maken met een andere cultuur. Natuurlijk ook voor de hilarische momenten waar we dagelijks onderdeel van uitmaakten. Kan je diverse voorbeelden geven, maar raak dan niet uitgepraat! HA!
Weet niet goed hoe ik jullie zal bedanken, maar weet wel dat een baan hier noodzakelijk voor zal zijn! Hahaha
Tevens wil ik Emiel bedanken voor de gezelligheid die hij ons de eerste twee weken geboden heeft. We hebben die twee weken echt te veel gelachen, maar aan alles komt een eind!




Ook de mensen die mij veelvuldig hebben gemaild hebben zeker even aandacht verdiend in het laatste journal, chapeau!



Terug in het land van de tulips en wooden shoes gaan we maar verder met het leven waarvan ik een maand ontvlucht ben. Het betekent brieven schrijven, solliciteren, werken en omgaan met het heerlijke klimaat dat Nederland ons te bieden heeft.
Back to reality! moeilijk maar waar.....
Ik spreek u!!