Raar maar waar….

Lieve mensen,
Dit zal het voorlaatste report worden van een geweldige vankantie in het wonderschone Azie. Ook deze week zijn we weer tegen een aantal unieke belevenissen aangelopen, die moeilijk volledig te omschrijven zijn maar zal proberen hier toch een impressie van mee te geven.
Woensdagochtend zijn we per vliegtuig vertrokken naar Donsol, een klein plaatsje op het zuiderlijkste puntje van het eiland waar Manilla ook op ligt…een van de 7000 eilandjes van de Filippijnen. Dit plaatsje heeft sinds enkele jaren zich gespecialiseerd in een exclusieve attractie. Hier komen namelijk een paar maanden per jaar een grote groep walvishaaien samen om zich te vergapen aan het vele plankton en andere ongein.
Donsol is een plaatstje dat nog steeds in ontwikkeling is, het betekent weinig verharde wegen, een minimum aan elektriciteit en de lokale bevolking woont nog steeds in pittoreske hutjes. De meeste mensen leven van de opbrengst van rijstvelden of vangst van garnalen/ visserij.
Na aankomst direct naar ons (luxueuze) huisje, om onze weg te vervolgen naar een boot die we gereserveerd hadden. Na een instructie te hebben gehad hebben we ons equipment gekregen dat bestond uit flippers en een duikbril. Erg onwerkelijk dat je weet dat je een boot opstapt met in je achterhoofd dat je op zoek gaat naar vissen van een formaat waar je toch enigsins angstig van wordt en daar ook nog eens daadwerkelijk achteraan gaat zwemmen. Maar goed het is het proberen waard…..
Op onze boot waren een aantal lokale mensen die gespecialiseerd zijn in het lokaliseren van deze inmens grote visjes. Ken je die piratenschepen van vroeger, dat iemand zich bovenin een kraaiennest bevindt opzoek naar potentiele vijanden. Nou, ongeveer dat idee maar dan op zoek naar een grote donkere schaduw in het water. Na een tijdje te hebben rond gevaren was het dan eindelijk tijd om iets buitengewoons te ondervinden. Eigenlijk is het ronduit achterlijk wat je gaat doen: wie springt er nu van een boot om achter een beest aan te zwemmen met het formaat van een dinosaurus uit die early days?? Wij dus!
Na het commando spring je super snel het water in en zwemt razendsnel naar de plaats waar de bootmensen de schaduw zien, je weet dat als je er naar toe zwemt je hem binnen de kortse keren gaat zien, maar wannneer dat is de vraag. Je hebt namelijk een onderwater zicht van ongeveer 5 meter, dat betekent dat wanneer je hem ziet de walvishaai werkelijk erg dichtbij zal zijn. Kan je dan ook zeggen dat hoe stoer je ook bent, je in het water je aardig als een mietje gedraagt wanneer je voor de eerste keer een blik mag werpen op dit mega dier.
Ongelooflijk, je kunt daadwerkelijk een aantal minuten meezwemmen en bijna aanraken wanneer het zijn weg vervolgd naar de diepe wateren. Een walvishaai heeft dezelfde vin als de haaien die wij allen kennen uit de JAWS films. Heeft over zijn gehele lichaam diverse grote stippen en aan weerzijde van zijn hooft 2 kleine oogjes, die nog even een korte tijd naar Daniel hebben lopen staren.
Zijn mondje ongeveer een twee meter grootte laadbak, die de gehele dag fungeert als een grote filter om de voedingsstoffen uit het water te halen. Je weet dat dit schappelijke mondje alleen geinteresseerd is in de kleinste wezens van de zee, toch ben je continu bezig met het feit dat het niet ondenkbaar is dat er meer dan alleen dit gedierte in zijn bekkie verdwijnt.
Even samen te vatten, in het totaal hebben we ongeveer acht keer de confrontatie aangegaan met deze onderwater cruiseschepen, een ongelooflijk geweldige maar vooral unieke ervaring. Diezelfde middag nog hebben we de meegenomen Tanduay uit de kast gehaald om het te vieren. Tevens hebben we de locals gevraagd of ze eind van de middag langs wilden komen om onder het genot van heerlijk eten en een drankje de avond door te brengen. Ook deze avond hebben we nog kennis gemaakt met een andere attractie die het natuurschoon te bieden heeft. We hebben met z’n allen een bootje gepakt en zijn de (Amazone-achtige) rivier op gegaan om vuurvliegjes te aanschouwen. Het was super donker, omdat er nauwelijks electriciteit is bij de paar hutjes in de palmbossen/jungle aan weerzijden van de rivier. Vuurvliegjes, erg onwerkelijk en ben er nog steeds niet achter hoe het werkt, maar deze kleine insectjes hebben de mogelijkheid licht te geven in de donkere uurtjes. Niet alleen geven zij licht, ook doen ze dit precies op hetzelfde moment, om vervolgens tegelijkertijd hun lichaampjes weer te doven. Erg onbegrijpelijk allemaal, tevens doordat er een groot contrast bestaat tussen de twee unieke belevenissen die we die dag hebben mogen ervaren. Enerzijds de immense walvishaaien die zich vergapen aan alle voedingstoffen die de zee rijk is, anderzijds de minimale insectjes die zich als enige zichtbaar kunnen maken in de donkere periodes die ook hier dagelijks te vinden zijn.
Deze dag hebben we afgerond met een erg gezellige avond waar wederom alle RUM rijkelijk vloeide.
Eigenlijk wilden we die dag erna nog een keer op bezoek bij onze grote vrienden in de Chinese zee, maar het weer was niet zo optimaal als die dag ervoor. Dus hebben we unaniem het besluit genomen ons op een alternatieve manier te vermaken. Deze dag hebben we doorgebracht met een internationaal gezelschap: Oostenrijkers, fransen, Itialianen en Ieren hadden we aan onze zijde om toch nog deze dag op een kwalitatief hoogwaardige manier te besluiten. We zijn gezamenlijk het kleine dorpje ingegaan waar aks het ware een rode loper voor ons was uitgelegd op de hoofdstraat. Het dorp bestond ongeveer uit drie winkeltjes van 2x2 meter, dus je kunt je indenken uit hoeveel mensen de bevolking bestaat. Vrijdag hebben we het vliegtuig terug gepakt naar Manilla op een onmogelijk tijdstip. Het betekende voor ons veel slaap inhalen en ons vervolgens te prepareren om naar een feest te gaan van een vriend van Mariek en Daan met een uniek thema: PROM SUCKS. Het was de intentie kostuums uit de kast te halen. Gedurende de avond zijn we met het lokale vervoermiddel, een jeepney, naar de diverse clubs gegaan die Manilla rijk is.

Een geweldige avond was het gevolg waar je maar een voorstelling van moet maken, denk dat ik anders teveel in herhaling zal vallen. Het is nu zondag, het betekent voor mij de laatste dag hier in het geweldige Azie. Kan me nog niet echt voorstellen dat ik terug moet en mijn oude leventje weer zal oppakken. Zal bij aankomst als laatste voor jullie een algemeen beeld schetsen hoe ik alles hier heb mogen ervaren……….
Ben ervan overtuigd dat ik de meeste van jullie snel weer zal ontmoeten… palaam Bay!!