Chronisch overschot aan Cortisol…..

Lieve mensen,

Doordat ik de laatste twee weken toch werkelijk dagelijks op dezelfde tijd moet opstaan verwacht je dat ik toch hoogst waarschijnelijk dat ik toch een keer een ritme moet vinden.
Het tegendeel is waar, het is elke morgen nog steeds hetzelfde verhaal; of ik de 80 jarige oorlog moet winnen, een niet eenvoudige wiskundige vergelijking moet oplossen, een gecompliceerde presentatie moet geven in het vakjargon van chirurgen of de kenyanen moet vergezellen bij de marathon van NY.

Ja mensen, het blijft elke dag een onmogelijke opgave om direct na het geweldige geluid dat de wekker verkondigd het warme vertrouwde nestje te verlaten.
Deze onmogelijke geluidsgolven betekenen het begin van een lang traject waarbij om de 5 minuten de tijd moet worden verzet totdat de noodzaak daadwerkelijk van dien aard is, dat ik er niet onderuit kan komen enige actie te ondernemen. Hell!
U begrijpt dat ik niet echt een ochtendmens ben, en het ergste, niet alleen voor mij maar meer voor mijn directe omgeving, is het chronisch overschot aan Cortisol iedere morgen.

‘Cortisol wordt soms het stresshormoon genoemd omdat het vrijkomt bij elke vorm van stress, zowel fysiek als psychologisch. Tijdens het ontwaken komt er extra cortisol vrij; dit kan zorgen voor een ochtendhumeur’.

Paraat staan voor dag en dauw komt vaak overeen met een humeur dat ver beneden peil is, laat ik even eerlijk zijn, de meeste dagen ben ik het eerste uur niet te genieten.
Maar er zijn van die dagen, vandaag een goed voorbeeld, waar het allemaal nog wat langer duurt voordat het Cortisolpeil wat stabiliseert.
Hoe is het mogelijk dat je na werkelijk 14 keer die klotenwekker te hebben verzet de laatste keer onbewust de ‘alarm-actiefknop’ vergeet?
Het betekende dat ik werkelijk voor de zoveelste keer, me in een onmogelijk tijdsbestek moest prepareren, het niet echt positief uitpakt voor mijn gemoedstoestand kan ik u mededelen.


Toch presteer ik het om dagelijks op de juiste tijd dit geweldige kantoor te openen om me te begeven in een lege wereld waar eigen vermaak en zelfdicipline gewenst is om jezelf toch relatief een voldaan gevoel de dag af te kunnen sluiten.

Voldaan? Voldaan?, het is noodzaak om de tijd te doden anders is het helemaal een fiasco.
Acht uur naar een blinde muur staren houdt ook geen mens vol, naar mijn idee!