Excentrieke taferelen...

Lieve mensen,

Wat is het contrast toch groot wanneer je het ‘leven’ vergelijkt in de diverse seizoenen.
Enerzijds is het erg frustrerend wetende dat je er in dit land afhankelijk van bent. Anderzijds siert het de dagen waarneer je wel in staat bent de acties te ondernemen waar je het afgelopen seizoen zo naar hebt uitgekeken.
Heb je in het buitenland de zekerheid over de dagelijks tropische temperaturen te beschikken, heb je wel de beperking dat er geen ‘Vondelpark’ ergens in de directe omgeving te bekennen is.
Niet dat dit essentieel is en een reden je niet te begeven in de wonderschone gebieden dit onze aardkloot rijk is (zekers niet, integendeel) , maar zal toch een aangename aanvullig zijn naar mijn idee.
Een park waarin daadwerkelijk iedereen zijn positieve draai kan vinden, waar het hogere segment van deze samenleving in vorm van advocaten, dokters etc zich voor deze dagen hebben verzoend met mensen uit de onderste gradaties. Waar niet wordt getwist over het stuk gemeenschapsgrond waar een ieder zijn plaats kan vinden. Waar honden zonders schaamte tussen de diverse picknikmanden doorstruinen. Waar één van de karakteristieken die ons land rijk is rustig de gehele dag wordt opgerookt.
En waar het nuttigen van alcoholische versnaperigen en delicate hoogstandjes een prominente positie innemen.

Ook wij wilden zondag deze privileges waarnemen.
In het gezelschap van de gezusters Zijlstra hebben we ons gezicht er dan ook maar even laten zien. Door vooraf een vermogen uit te geven aan de kapitalisten die zich ‘avondwinkels’ noemen, waren we in ieder geval in het bezit van de diverse geneugten die ons leven rijk is.
De combinatie tussen de deze elementen maakte het wederom een zeer geslaagde avond.
Wanneer je er maar genoeg ingooit met een geschikt gezelschap staat het altijd wel garant voor een plezierig onderonsje.

Een vraagstuk dat deze avond, liggend op de grasmat, ter sprake is gekomen en die ik graag met u zou willen delen:
Wat is de reden dat een dag in het park garant staat voor de meest onmogelijke kunsten die mensen vertonen? Is het de grond of de bomen die schreeuwen dat iemand op zijn hoofd moet gaan staan, of nog achterlijker op elkaar te staan. Zijn het de eenden die het verplicht stellen om met zo veel mogelijk balletjes te jongleren?
In het dagelijks leven verneem je helemaal niets van de onmogelijke capaciteiten van deze ‘kleinkunstenaars’ maar zo gauw ze één voet in het park zetten of het park uberhaupt al ruiken maakt dit iets in hun los wat de meest exentrieke taferelen tot gevolg hebben.
Begrijp me niet verkeerd, voor iemand die motorisch niet geheel maximaal kan presteren is dit een lust voor het oog. Toch ben ik benieuwd wat een park daadwerkelijk los maakt in de botte hersenpan van sommige mensen....