IKEA = Rose

Lieve mensen,

Het afgelopen weekend stond in het teken van wat de fransen zeggen: Rosé

Na aardig bij te zijn gekomen van de gecompliceerde werkzaamheden in mijn huidige functie (zie voorgaande blogs) hebben ze, hoe moeilijk het ook is, me toch wederom weten te overtuigen een bezoekje te brengen aan het museumplein, dat deze dag leek omgetoverd tot een slechte duplicatie van het ons welbekende woodstock.
Niet alleen waren de hippies niet in grote getale aanwezig ook horecaondernemers probeerden je te overtuigen zonder schaamte een niet echt acceptabel bedrag te vragen voor ons allen geliefde glaasje rosé. Insteek van vandaag was de komst van de gealieerden een aantal jaar geleden, zo waar.
Maar goed, het zonnetje deed goed zijn werk dan ben je in het land als dit voor 90 % gelukkig!
’s Avonds was het maar weer eens tijd om Maurice ervan te overtuigen dat hij ook maar weer zijn gezicht te laten zien in de stad, een gegeven dat het altijd zal kunnen uitdraaien op een extreem verontrustende ontwikkeling. Wat ik hier probeer aan te geven, is dat het veelvuldig is voorgekomen dat de blauwe veren van Pino ons netvlies niet zullen bereiken die avond.
Kortom gezelligheid neemt een centrale rol in.
En natuurlijk kan ik dit achteraf bevestigen. Zaterdag maar eens even laten zien dat ik af en toe toch enigszins schappelijk gedrag heb door een vriendinnetje (Cleo) van me te helpen verhuizen.
Onbegrijpelijk maar waar, dat wanneer je besluit iemand mee te helpen je of van minimaal de derde verdieping komt, of alles naar boven moet sjouwen, niet echt mijn leukste hobby, al deed een katrolletje het leed toch aardig verzachten;
zo simpel, zo effectief!

Het heerlijke van winkelen bij IKEA is dat iedereen in staat moet zijn de diverse producten in elkaar te zetten, ook iemand die motorisch niet helemaal naar behoren presteert en niet het technisch vernuft/inzicht heeft van een ingenieur in de werktuigbouwkunde.
Het blijft een uitdaging, en gaat altijd meer tijd inzitten dan vooraf ingecalculeerd.
Door met volle overgave je te focussen op het daadwerkelijke eindresultaat en je volledig te hebben overgegeven aan de diverse tekeningen die het mode d‘emploi rijk is,
is het een victorisch gevoel wanneer je je beseft dat werkelijk alle onderdelen zijn opgenomen in één van je levenswerken.

Een gegeven waardoor ons welbekende rosétje nog beter zal smaken. Zeker in gezelschap van Anne-Marije die naar mijn idee verzwijgt wekelijks actief kennis te nemen van de zware materie, die achter het klusprogamma 'eigen huis en tuin' schuilgaat.