Mister Jingles

Lieve mensen,

Niet alleen de mens is in staat de leefomstadigheden van een ander te verzieken. De laatste twee weken zijn wij geterroriseerd door een klein pluizig wezentje: de Mus musculus; een knaagdier die we in de volksmond; het huismuisje noemen.
Een voor het oog schattig beestje kan toch aardig frustraties bij je opwekken wanneer de reguliere dagen plaats maken voor een nachtelijke deken. Hèt moment waarop zij zich zonder schaamte begeven in het terrotorium van de homo sapiens, waar ze zich toch nihiel bij zouden moeten voelen.
De voor ons welbekende mug is niet de enige die in staat is een ieders leven ’s nachts te ontregelen, de muis kan zich hier eenvoudig bij aansluiten. Het is toch ronduit belachelijk dat zij zich zonder enig besef van mogelijk gevaar durven te vertonen in ons nederige stulpje, dat ze er dagelijks triomfantelijk gaan rond paraderen alsof ze een naburig land zijn binnen gevallen, zonder enig tegenslag. Dit brengt ons bij het volgende punt:
Muizen zijn als konijnen,

De huismuis plant zich razendsnel voort. Hij kan zich het gehele jaar door voortplanten, meerdere nesten krijgen met een groot aantal worpen, en jongen zijn al op na enkele weken geslachtsrijp. Ook is de huismuis goed bestand tegen inteelt. Het vrouwtje kan vijf tot tien keer per jaar jongen werpen met drie tot twaalf jongen per worp. De draagtijd is 19 tot 21 dagen.

In het verlengde hiervan, aan mij de taak gericht actie te ondernemen. Een bezoek aan de kluswinkel op de hoek bracht me bij de volgende opties:
• De reguliere val, die uit oma’s keuken. Waar abrupt met een enigszins snelle beweging een einde komt aan de energie die door de vitale orgaantjes stroomt van dit minimale organisme.
• Gif; de sloper, zeker effectief maar met de kans dat zij zich nadat zij zich een enige tijd wazig in het hol van de leeuw hebben begeven, een weg vervolgen naar hun eigen afgebakende segment van de Stolwijkstraat nummer 1, het betekent een geur dat niet echt correspondeert met smakelijke etenswaren.
• Als laatste een innovatieve optie, een replica van ons ‘vangdevlieginstinct’ een schappelijk doosje waar plakkerige strips de oppervlakte bewaken; het betekent dat de ‘Mus musculus’ zich, na het idee te hebben gehad zijn weg te vervolgen, aburpt tot stilstand wordt gebracht.


Maar dan??? Dat is het vraagstuk waar Emilio en ik ons de bewuste avond over hebben moeten buigen.

De medewerker van de klusshop had me al aangegeven,
ik citeer: ‘ in de vuilniszak, knoopje dicht, stikt die na verloop van tijd vanzelf wel’
klinkt toch een beetje sadistisch en zal een zekere tragiek met zich meebrengen.

Daarbij komt dat het ook zeker niet vor me is weggelegd de pootjes van de strip te trekken stel je nu eens voor dat een ledemaat het zal begeven?
Hoe zou jij je voelen als ze je been uittrekken? Dat dacht ik!
De laatste mogelijkheid was toch echt het raam, in 2 seconden buiten en direct een abrupt einde aan de levensenergie die door het tere lichaampje vloeien van mister Jingles.
Niet echt mijn favoriete hobby kan ik u mededelen maar noodzakelijk om een totale escalatie te voorkomen.

Nu rest ons 1 vraag:
Heeft Jerry zich in zijn holletje vergezeld met een levenspartner, of heeft hij zelfstandig de boel lopen te verzieken?