DRAMAandag

Maandagmorgen, ja lieve mensen we zijn weer aangekomen op de maandagmorgen.
De zwarte ochtenduurtjes van de week, de morgen waar iedereen met moeite een gepaste beleefdheid met zich mee wil brengen, maar vergeet dat de non-verbale communicatie zijn werk doet, de onmogelijke acties zijn toch weer nadrukkelijk van de geschreven gezichten af te lezen.
De morgen waar begrip kan worden opgebracht voor dood en verderf taferelen die in het verleden op menig werkvloer hebben plaatsgevonden. De morgen waarbij de grenzenloze naieviteit bij bepaalde college nadrukkelijk aanwezig is door geen rekening te houden met een andere invulling van de nachtelijke uurtjes.
De morgen waarbij behoefte is aan authisme, waar direct contact verbannen mag worden en een eenzaam bestaan een utopie lijkt te zijn, ook al is het maar voor verscheidene uurtjes.

De morgen waar naar ‘klinisch dood’ wordt gegoogled gezien de minimale hersenactiviteit en het daarmee samenpaarde creatief denkvermogen. De eerste uurtjes van de week waar geleidelijk vage herinneringen in elkaar worden gereconstrueerd.
Om nog maar niet te hebben over de bewustwording dat de ‘lever’ tegenwoordig wel eens het grootste orgaan van het lichaam zou kunnen zijn.
Loze voornemens worden veelvuldig opgeschreven, trieste persoonlijke afspraken worden gemaakt en de toestellen op de sportschool hebben het vandaag weer zwaar te voorduren.

Hoe hypocriet kunnen we met zn allen zijn? Maar goed, over 50 minuten is het weer de maandagmiddag waar geen tijd meer is voor zelfmedelij, veel succes nog deze morgen!
Als je er maar bewust van bent dat je er niet alleen voor staat! Eltjo is met u