ELTJO'S INSIGHT

Een beangstigende glimlach....

2006-10-05T09:41:00.000+03:00

Best apart eigenlijk als je bedenkt met wat voor onzettende gestoorden we dagelijks kennis mogen maken op deze zieke aardkloot. Wij doen gewoon ons ding een ander haalt het in zijn botte hersenpan om met 600 kogels een Amish school binnen te treden om 11 jarige meisjes te knevelen aan het schoolbord, en heel logisch ook, deze jonge stervelingen te doorzeven met lood. Wat een ongelooflijke held! Niet te doen!

Een ander voorbeeld: meisje gevonden in verscheidene tassen in de Maas. We hebben nog geen naam voor haar, vanaf nu noemen we haar het ‘Maasmeisje’.
Is ook echt normaal om pure onschuldigheid kennis te laten maken met meerdere sporttassen.
Wat een randdebiel, ziekelijk! Sinterklaas heeft toch een ander beleid!

Kijk, nu heb ik het nog over psychisch gestoorden waar we zelf geen kennis van hebben, waar we eigenlijk geen gezicht bij hebben.
Zieke verhalen die alleen kenbaar worden gemaakt door een bepaalde nieuwsvoorziening, waardoor het voor ons makkelijk is door te ‘zappen’ en zo de gehele situatie naast ons neer te leggen. Hierdoor worden we niet emotioneel betrokken bij een werkelijk onmogelijke situatie waardoor deze te trieste, zieke, misselijkmakende randdebielen voor het eerst wèl in de belangstelling staan.

Waar ik eigenlijk op doel is het volgende: wanneer ik de situatie bekijk in een straal van 100 meter rondom mijn huis waar een duidelijk manisch depressief draagvlak aanwezig is, kan ik hoe spijtig ook, me er soms helemaal niet over verbazen dat zulke dramatische acties kunnen plaatsvinden.

Niet alleen mijn buurvrouw is ziekelijk gestoord, alcoholist met meerdere complicaties, ze stinkt ook nog!
Tevens is er een krankzinnige, te labiele overbuurman; totaal ontspoord en zeker geen kans meer om op een toch enigszins normale manier te functioneren gezien het tuig/ junkies die dagelijks zijn bankje mogen warmhouden.
Daarnaast hebben we nog een psychopatische overbuurvrouw met een werkelijk beangstigende glimlach, die het heel normaal vindt ’s nachts aan te bellen om te vragen of er geen 50 euries geleend kunnen worden voor in haar ogen de huur, naar ons idee een overheerlijke wellicht besmette naald.
Zo niet, mocht het ook wel 20 euro zijn! hahaha

Normaliter pijpt ze de buurman van een paar huizen verder wekelijks voor een prikkie, die nu ongeveer 116 moet zijn gezien zijn gemoedstoestand, om haar gewenste shotje toch binnen te krijgen.

Dan te bedenken dat ik ze nog niet eens allemaal aan bod heb laten komen, in een relatief rustig straatje van Amsterdam. Zal dit fijne plekje in de hoofdstad een realistisch beeld schetsen van de overige straatjes die het rijk is?

In het verlengde vraagt u zich natuurlijk af bevalt het nog steeds met dit stulpje in Oud Zuid?

Ja echt prima, verder geen reden tot klagen hahahaa aan maatschappelijk werk geen gebrek!

getuite lipjes en en vochtige zwoele oogjes

2006-09-21T19:06:00.000+03:00

Lieve mensen,

dis•cri•mi•na•tie (de ~ (v.)
1 ongeoorloofd onderscheid dat gemaakt wordt op grond van bepaalde kenmerken => achterstelling
2 onderscheiding

Een gegeven waar je als een regelrechte kaaskop nooit bij zou hebben stil gestaan dat dit ooit nog zal kunnen plaatsvinden. Laat staan twee keer in een week! Hahaha
Lach wel maar is eigenlijk best om te huilen!
We hebben het hier niet over rassen-dis•cri•mi•na•tie, het gaat hier om ordinaire sekse-dis•cri•mi•na•tie.

Ja beste mensen ben nog steeds met volle overgave aan het solliciteren en kan je zeggen het valt nog steeds niet mee!
Dinsdag is deze jongen voorgesteld bij een radiostation als producer, erg leuk vacatureprofiel. Werd door het bemiddelingsbureau voorgesteld als iemand die zeker, gezien arbeidsverleden, motivatie en doelstellingen potentie had deze baan helemaal ok in te vullen, en kan u zeggen toen me dat werd aangegeven, best enthousiast.

Dit was echter van korte duur, werd niet voorgesteld omdat ik een pikkie had, u hoort het goed de

pe•nis (de ~ (m.), ~sen)
1 mannelijk geslachtsorgaan => de fluit, het derde beentje, mannelijk lid, jongeheer, leuter, lid, de lul, piemel pisser, plasser, potlood, sannie, snikkel, tamp, tampeloeres, zwengel

past niet bij het station in kwestie. Schaamteloos werd dit onder de tafel gecommuniceerd.

Toch ook wel vanzelfsprekend dat het tegenwoordig niet meer gaat om je prestaties, het gaat niet meer om de waarde als mens zijnde. Tegenwoordig kunnen we zelfs genegeerd worden wanneer we een verschil in hormonenspiegel hebben. Heerlijk toch!
Maar goed, dit was mijn dinsdag.

woensdag: wederom een sollicitatie in de planning.

Twee functies zouden worden vergeven; projectleider bij een conceptontwikkelingsbureau en projectmanager op een evenementenschip, uit een hondertal reacties mocht ik mij één van de gelukkigen prijzen.

Progamma:
-presentaties waar een beeld werd geschets van bedrijf in al haar facetten
-Individuele sollicitatiegesprekken
-Borrel met alle genodigden

Kijk beste mensen iedereen is er bewust van dat bij het laatste punt mijn kracht zal liggen,zal u de anticlimax op een later tijdstip vertellen hahaha
Binnen het sollicitatiegesprek kan ik je zeggen was ik er toch zeker wel van overtuigd dat ik een ronde verder zal komen,aardige mensen, positief gesprek.

Maar toen begon de schrik van het mannelijk testoron, het negatieve aspect van onze vertrouwde emancipatie, het zwarte half uur van de dag:

De borrel

De reden voor een aantal van de de 26 vrouwen om uit hun schulp te kruipen, de verleidingsrol aan te nemen. Voorop in het beminningsspel te lopen en de femme fatale krachten te laten schitteren. De drempel van het erotisch toelaatbare op te zoeken, op het koord te balanceren van sletterig gedrag om mogelijk een blijvende indruk achter te laten.
Het kwetsbare geslacht op een slinkse wijze een hand te reiken, te imponeren met een leuk omhulsel maar een weg-te-cijferen interne leegte. Het bedwelmen van het mannelijke rationele oerverstand om een weg te banen door de emotionele barrieres met getuite lipjes en vochtige zwoele oogjes.

Kan nog wel even doorgaan maar ben ervan overtuigd dat ik aardig een impressie heb gegeven van dit eigenaardige schouwspel.
Een onmogelijke situatie voor iemand die het wel van de inhoud moet hebben, zeg nou zelf ben niet iemand die voor dit soort taferelen een kontloze broek aanschaft, een latex hempje inclusief een leren pet met riempje onderdeel laat uitmaken van de fysieke voorkoming, om visueel te imponeren.

Kan er echt helemaal naast zitten maar dat zal maandag bevestigd worden of ik voor de vorm ben uitgenodigd of er daadwerkelijk naar kwaliteit zal worden gekeken om een juiste invulling te geven aan deze functies. Begrijp me niet verkeerd er was zeker expertise aanwezig onder deze meiden, ook zij verdienen een functie als deze in te vullen en een toegvoegde waarde kunnen zijn voor deze organisatie.

Maar er waren er een aantal tussen die beter achter een ander raam konden zitten dan dat van een evenementenbureau.

DRAMAandag

2006-09-12T12:27:00.000+03:00

Maandagmorgen, ja lieve mensen we zijn weer aangekomen op de maandagmorgen.
De zwarte ochtenduurtjes van de week, de morgen waar iedereen met moeite een gepaste beleefdheid met zich mee wil brengen, maar vergeet dat de non-verbale communicatie zijn werk doet, de onmogelijke acties zijn toch weer nadrukkelijk van de geschreven gezichten af te lezen.
De morgen waar begrip kan worden opgebracht voor dood en verderf taferelen die in het verleden op menig werkvloer hebben plaatsgevonden. De morgen waarbij de grenzenloze naieviteit bij bepaalde college nadrukkelijk aanwezig is door geen rekening te houden met een andere invulling van de nachtelijke uurtjes.
De morgen waarbij behoefte is aan authisme, waar direct contact verbannen mag worden en een eenzaam bestaan een utopie lijkt te zijn, ook al is het maar voor verscheidene uurtjes.

De morgen waar naar ‘klinisch dood’ wordt gegoogled gezien de minimale hersenactiviteit en het daarmee samenpaarde creatief denkvermogen. De eerste uurtjes van de week waar geleidelijk vage herinneringen in elkaar worden gereconstrueerd.
Om nog maar niet te hebben over de bewustwording dat de ‘lever’ tegenwoordig wel eens het grootste orgaan van het lichaam zou kunnen zijn.
Loze voornemens worden veelvuldig opgeschreven, trieste persoonlijke afspraken worden gemaakt en de toestellen op de sportschool hebben het vandaag weer zwaar te voorduren.

Hoe hypocriet kunnen we met zn allen zijn? Maar goed, over 50 minuten is het weer de maandagmiddag waar geen tijd meer is voor zelfmedelij, veel succes nog deze morgen!
Als je er maar bewust van bent dat je er niet alleen voor staat! Eltjo is met u

Speedboot = PORNO

2006-07-14T17:05:00.000+03:00

Lieve mensen,

Reconstrueren van een avond is soms noodzakelijk om toch enigzins overzicht te krijgen.
Het verwachtingspatroon even een biertje te doen met een oude vriend, kan dan ook uitdraaien op een verplichting van een uur of 20.
Sunny is een jongen met daadwerkelijk echt het hart op de goede plaats, iemand die er wel goed aan gedaan heeft vroegtijdig met zijn studie te stoppen om het te gaan maken in de horecabranche. Door knetterhard te werken en door met zijn schappelijke persoonlijkheid, mag gezegd worden, op de juiste plekken aanwezig te zijn heeft hij de mogelijkheid voor hemzelf gecreert gebruikt te maken van de geneugten des levens BIGTIME!
Een biertje nuttigen kan dan ook leiden tot diverse onverwachte patronen die je zelf niet in de hand hebt, aan toegeven is op dit moment dan ook noodzakelijk. Ook zaterdag was de gemaakte planning waste of time! Nadat het huis ons getrakteerd had op het gehele assortiment witbier en de UVstraling in merg en been toch aardig te voelen was, werd het voorstel aangenomen om het nostaligische Miami Vice een ode te brengen op de grachten van Amsterdam. De speedboot van Veti (horecapartner SUNSHINE) kon zich dan ook duidelijk meten met de voor ons allen bekende sloepjes van heren Tubbs en Crocket. Overgeven aan de situatie waarin alles op een dienblaadje gepresenteerd werd zal deze avond niet echt als moeizaam worden ervaren. Hoe helemaal ok kan het zijn na, na dobberend de grachten te hebben doorkruist, kom je oog in oog te staan met de 280 paarden die zich ergens verstopt hebben in de kajuit. 60 kilometer per uur vroeger op je puch macho rider was een peulenschilltje, maar onder invloed met deze snelheid illegaal het Ij tergen was toch een ander kaliber. Wat vet!!
Ben er helemaal over uit een speedboot = PORNO!

Later deze avond kwam een andere zware beproeving aan de orde. Alleen gelaten met een frans meisje op het water, vanaf nu noemen we haar Sophie. Sophie is midden twintig maar had nog niet echt begrepen dat engels en spaans de wereldtalen zijn. In het verlengde hiervan was het aan mij de taak mijn 3 jaar havo-frans op te rakelen om nog een minimaal moment van communicatie te ervaren. C’est tres dificil parle francais apres huite ans! Paraplu, croissant troitor zijn een aantal woorden uit het huidige vocabulair die zeker aan de orde zijn gekomen!

Echt niet te doen wat een ellende, maar toch een Moment Supreme! Wat heb ik gelachen!
Het laatste station Hotel Arena zou willen dat ik hier iets zinnigs van zou kunnen vertellen.
Uit waardering ben ik iedereen die me deze dag heeft getrakteerd op de meest unieke en uitzonderlijke ervaringen maar kwijtgeraakt. Schaamteloos trotseerde ik zelfstandig de laatste twee uur van het enerverende verblijf.

Mijn welgemeende excuus voor mijn beperkingen einde des avonds!

Oranje plamuur.....

2006-06-15T10:12:00.000+03:00

Lieve mensen,

Eens in de 4 jaar een tournamentje dat zoveel emotie en chauvinistische gedachten met zich meedraagt. Kleuren die symbool staan voor de naties, culturele symbolen die de de mensen sieren en de vooroordelen over deze bevolkingsgroepen versterken.
Wedstrijden waar het verleden weer een samenloop vindt met het heden in de vorm van kolonien die strijden met hun vroegere koninkrijken.
Tegenwoordig zal de winst niet bepaald worden door moord en doodslag maar zal het spel, de tactiek en toch enigszins geluk aangeven wie zal mogen zegevieren.

Of zoals onze nummer 14, Johan Cruijf deze week het woord heeft verkondigd
‘ de bal is een essentieel onderdeel van het spel’
Landen die in het verleden niet de mogelijkheid hebben gehad, door politieke issues of gewoon omdat ze er niet de kwaliteiten niet voor hebben, mogen dan toch een keer schitteren in ons welbevriende duitsland; een lichtpuntje zijn door de ogen van de wereld.

Broederschap, genegenheid maar ook competitie en fanaticisme zijn de sleutelwoorden die deze maand toch een enigszins prominente rol in nemen.
Voor de liefhebbers een feest, voor tegenstanders een ware hell.
Een aantal kleine voorbeelden hoe het leven van bepaalde nederlanders overheerst wordt door kameraadschap met onze leeuw;
Volksbuurten waar het de normaalste zaak van de wereld is met een kratje op straat te zitten, waardoor tuinstellen een overbodige luxe zijn, zijn in zijn totaliteit bedekt met een laag oranje plamuur.
Straten die daadwerkelijk strijden om een prijs wie de meest oranje gekleurde straat heeft.
Winkels die geen oranje spullen verkopen of een leeuw in etalage hebben staan vallen tegenwoordig uit de gratie,
De gehele media die dwangmatig zoeken naar de primeur en veronderstellingen aangeven waarin de kern van waarheid vaak ver te zoeken is.

Toch heeft het allemaal wel wat, ook ik ben 1 van die 15.000.000 coaches die er in deze maand verstand van denkt te hebben. 1 van die coaches die onmogelijke beslissingen durft te nemen, 1 van die coaches die wel op de bank zit met een flesje rose, 1 van die coaches die wel de mogelijkheid heeft door te zappen wanneer de spanning ver te zoeken is.

Toch heerlijk zo betrokken te zijn bij een spel maar geen directe verantwoording te hoeven nemen, en je alleen maar drukt te hoeven maken over het feit dat de Leeuwenhose van Bavaria uit de kast zal moeten worden getrokken of gaan we toch voor de Nederhose met een Heinekentoeter boven de oren. Nog 6 wedstrijden te gaan.....

Mister Jingles

2006-05-24T16:06:00.000+03:00

Lieve mensen,

Niet alleen de mens is in staat de leefomstadigheden van een ander te verzieken. De laatste twee weken zijn wij geterroriseerd door een klein pluizig wezentje: de Mus musculus; een knaagdier die we in de volksmond; het huismuisje noemen.
Een voor het oog schattig beestje kan toch aardig frustraties bij je opwekken wanneer de reguliere dagen plaats maken voor een nachtelijke deken. Hèt moment waarop zij zich zonder schaamte begeven in het terrotorium van de homo sapiens, waar ze zich toch nihiel bij zouden moeten voelen.
De voor ons welbekende mug is niet de enige die in staat is een ieders leven ’s nachts te ontregelen, de muis kan zich hier eenvoudig bij aansluiten. Het is toch ronduit belachelijk dat zij zich zonder enig besef van mogelijk gevaar durven te vertonen in ons nederige stulpje, dat ze er dagelijks triomfantelijk gaan rond paraderen alsof ze een naburig land zijn binnen gevallen, zonder enig tegenslag. Dit brengt ons bij het volgende punt:
Muizen zijn als konijnen,

De huismuis plant zich razendsnel voort. Hij kan zich het gehele jaar door voortplanten, meerdere nesten krijgen met een groot aantal worpen, en jongen zijn al op na enkele weken geslachtsrijp. Ook is de huismuis goed bestand tegen inteelt. Het vrouwtje kan vijf tot tien keer per jaar jongen werpen met drie tot twaalf jongen per worp. De draagtijd is 19 tot 21 dagen.

In het verlengde hiervan, aan mij de taak gericht actie te ondernemen. Een bezoek aan de kluswinkel op de hoek bracht me bij de volgende opties:
• De reguliere val, die uit oma’s keuken. Waar abrupt met een enigszins snelle beweging een einde komt aan de energie die door de vitale orgaantjes stroomt van dit minimale organisme.
• Gif; de sloper, zeker effectief maar met de kans dat zij zich nadat zij zich een enige tijd wazig in het hol van de leeuw hebben begeven, een weg vervolgen naar hun eigen afgebakende segment van de Stolwijkstraat nummer 1, het betekent een geur dat niet echt correspondeert met smakelijke etenswaren.
• Als laatste een innovatieve optie, een replica van ons ‘vangdevlieginstinct’ een schappelijk doosje waar plakkerige strips de oppervlakte bewaken; het betekent dat de ‘Mus musculus’ zich, na het idee te hebben gehad zijn weg te vervolgen, aburpt tot stilstand wordt gebracht.

Maar dan??? Dat is het vraagstuk waar Emilio en ik ons de bewuste avond over hebben moeten buigen.

De medewerker van de klusshop had me al aangegeven,
ik citeer: ‘ in de vuilniszak, knoopje dicht, stikt die na verloop van tijd vanzelf wel’
klinkt toch een beetje sadistisch en zal een zekere tragiek met zich meebrengen.

Daarbij komt dat het ook zeker niet vor me is weggelegd de pootjes van de strip te trekken stel je nu eens voor dat een ledemaat het zal begeven?
Hoe zou jij je voelen als ze je been uittrekken? Dat dacht ik!
De laatste mogelijkheid was toch echt het raam, in 2 seconden buiten en direct een abrupt einde aan de levensenergie die door het tere lichaampje vloeien van mister Jingles.
Niet echt mijn favoriete hobby kan ik u mededelen maar noodzakelijk om een totale escalatie te voorkomen.

Nu rest ons 1 vraag:
Heeft Jerry zich in zijn holletje vergezeld met een levenspartner, of heeft hij zelfstandig de boel lopen te verzieken?

Wanhoop

2006-05-17T13:48:00.000+03:00

Lieve mensen,

Het onderstaand gedichtje heb ik deze morgen van mijn zus ontvangen,
het klinkt allemaal erg zwaar, maar is zo nu en dan zeker typerend voor de dagelijkse situatie.
Het belangrijkst is dat het met alle goede bedoelingen is vestuurd,
TNX SIS!!

wanhoop niet - wanhoop niet
straks is het allemaal weer anders
en misschien wel beter dan ooit
dus wanhoop niet - wanhoop nooit
nu zit je stil
straks ben je niet meer te houden
zo gaat het leven
voor wie er alles van wil

wanhoop niet - wanhoop niet
straks is het allemaal weer anders
en misschien wel beter dan ooit
dus wanhoop niet
wanhoop nooit

Stabiele factor......

2006-05-17T12:28:00.000+03:00

Lieve mensen,

Iemand die mij in deze zogenoemde’ tussenfase’ volledig begrijpt en steunt is mijn lieftallige zus Mariek. Zij is niet alleen verantwoordelijk voor de stabilisatie van het dagelijks Cortisolpeil, tevens kan ik met haar werkelijk dagelijks mijn oppervlakkige humor delen en voorziet ze mij elke morgen om 8.30 uur van de meest onmogelijke politieke issues die er mondiaal plaatsvinden. Kan je zeggen; kijk er ’s avonds al naar uit wat de volgende morgen voor het ontbijt met me gedeeld zal worden; psychopaten die in een onmogelijk land hebben toegeslagen, Papoua’s die hun kano hebben verloren, een volledige analyse van de beleidsvoering betreffende een burgeroorlog waar, triestig maar waar, wederom tientallen doden zijn gevallen, of een lammetje die op de A1 een tijd heeft gebivakkeerd waardoor een totale ontregeling heeft plaatsgevonden.

De essentie van het hele verhaal is niet het feit dat zij daadwerkelijk elke nieuwsvoorziening analyseert om zichzelf te ontwikkelen, niet dat ze dit nieuws niet met me dagelijks deelt, maar meer het feit dat dit op onmogelijke tijdstippen gebeurd. Mevrouw heeft nog niet echt in de gaten dat door het tijdverschil (Fillipijnen <7 uur> Nederland) ik geconfronteerd word met gecompliceerde situaties terwijl ik nog beschik over de nodige slaap in de ogen, ik meer slaapwandel dan echt aanwezig ben, me gedraag op de gok en de eerste taken volbreng meer door routine dan rationeel verstand.

Afgezien hiervan kan ik niet ontkennen dat, hoe verrot het ook is dat we beiden nog niet de geschikte functie hebben gevonden, ik er erg vrolijk van kan worden zij zich wel op de msn begeeft, wel de tijd heeft om me op een dag van 8 uur een tigtal minuten te vermaken.
Ben uit het diepste van mijn hart blij dat zij mij de rust geeft die ik nodig heb, zij zich niet druk maakt over kleine onregelmatigheden, zij niet afhankelijk is van een stressfactor. Zij een stabiele factor is waardoor met humor het huidige bestaan gerelativeerd kan worden hahaha NOT!

Mariek 1000 x dank hiervoor!
Ps Maxima gefeliciteerd!

Chronisch overschot aan Cortisol…..

2006-05-17T11:40:00.000+03:00

Lieve mensen,

Doordat ik de laatste twee weken toch werkelijk dagelijks op dezelfde tijd moet opstaan verwacht je dat ik toch hoogst waarschijnelijk dat ik toch een keer een ritme moet vinden.
Het tegendeel is waar, het is elke morgen nog steeds hetzelfde verhaal; of ik de 80 jarige oorlog moet winnen, een niet eenvoudige wiskundige vergelijking moet oplossen, een gecompliceerde presentatie moet geven in het vakjargon van chirurgen of de kenyanen moet vergezellen bij de marathon van NY.

Ja mensen, het blijft elke dag een onmogelijke opgave om direct na het geweldige geluid dat de wekker verkondigd het warme vertrouwde nestje te verlaten.
Deze onmogelijke geluidsgolven betekenen het begin van een lang traject waarbij om de 5 minuten de tijd moet worden verzet totdat de noodzaak daadwerkelijk van dien aard is, dat ik er niet onderuit kan komen enige actie te ondernemen. Hell!
U begrijpt dat ik niet echt een ochtendmens ben, en het ergste, niet alleen voor mij maar meer voor mijn directe omgeving, is het chronisch overschot aan Cortisol iedere morgen.

‘Cortisol wordt soms het stresshormoon genoemd omdat het vrijkomt bij elke vorm van stress, zowel fysiek als psychologisch. Tijdens het ontwaken komt er extra cortisol vrij; dit kan zorgen voor een ochtendhumeur’.

Paraat staan voor dag en dauw komt vaak overeen met een humeur dat ver beneden peil is, laat ik even eerlijk zijn, de meeste dagen ben ik het eerste uur niet te genieten.
Maar er zijn van die dagen, vandaag een goed voorbeeld, waar het allemaal nog wat langer duurt voordat het Cortisolpeil wat stabiliseert.
Hoe is het mogelijk dat je na werkelijk 14 keer die klotenwekker te hebben verzet de laatste keer onbewust de ‘alarm-actiefknop’ vergeet?
Het betekende dat ik werkelijk voor de zoveelste keer, me in een onmogelijk tijdsbestek moest prepareren, het niet echt positief uitpakt voor mijn gemoedstoestand kan ik u mededelen.

Toch presteer ik het om dagelijks op de juiste tijd dit geweldige kantoor te openen om me te begeven in een lege wereld waar eigen vermaak en zelfdicipline gewenst is om jezelf toch relatief een voldaan gevoel de dag af te kunnen sluiten.

Voldaan? Voldaan?, het is noodzaak om de tijd te doden anders is het helemaal een fiasco.
Acht uur naar een blinde muur staren houdt ook geen mens vol, naar mijn idee!

Kaskraker onder de moppen

2006-05-16T15:34:00.000+03:00

Een olifant vraagt aan een kameel:
"Waarom heb jij je borsten op je rug?"

"Wat een rare vraag, " zegt de kameel, "voor iemand met een lul in zijn gezicht."

Dwangmatigheid; een vloek of zegen…

2006-05-16T13:45:00.000+03:00

Lieve mensen,

Laat ik maar direct eerlijk zijn , gezien voorgaande jaren ben ik me meer bewust van mijn lichaam. Niet alleen voel ik me lichamelijk beter door het sporten mentaal heeft het ook zijn aanwijsbare invloed.
Daarbij komt dat een doelstelling van ons allen is om toch schappelijk, in goede gezondheid je oude dag te begroeten. Niet je 40ste te passeren met een rollator aan je zij, denkende dat je moedertaal Noors is, een stoma onderdeel uitmaakt van je dagelijkse uitrusting en ‘knoop in je zakdoek’ het enige progamma is waarvan je daadwerkelijk nog iets begrijpt.

We zijn er allemaal over eens als ik zou zeggen dat wanneer iemand lichamelijk snel resultaat zou willen boeken, er een directe aanpassing zou moeten plaatsvinden in de gehele levensstijl.
Een moeilijk gegeven wanneer we mijn leven eens zorgvuldig onder de loep zullen nemen.
Er hoeft maar iemand een balletje op te gooien en ik sta met een heerlijk flesje Rose vooraan, om een klein voorbeeldje te vermelden!
Nu dacht ik, als ik de alcohol nu wekelijks (toch relatief) moeilijk kan laten staan, we dan maar eens moeten gaan kijken naar een ander essentieel segment: de voeding, ook niet echt onbelangrijk!
Wetende dat de meeste informatie te verkrijgen is op een internet-fitness-forum, viel ik daadwerkelijk echt van mijn stoel van het lachen gezien de gesprekken die daar de tafel passeren.
Echt niet te doen, tuurlijk kan ik erin komen dat mensen hun lichaam belangrijk vinden, dat ze hier wat voor over hebben en diverse acties hier voor willen ondernemen.
Maar in alle onzekerheid, dwangmatigheid gaan ze toch enigszins ziek gedrag vertonen.
Een voorbeeld dat mijn lachspiertjes toch werkelijk gisteren een geruime tijd heeft getraint, wil ik u vooral niet onthouden. Ik citeer:

Wat eten jullie tijdens een avondje stappen? Zelf ga ik nog maar heel weinig uit, omdat ik meestal rond 22 uur al op bed lig, maar met oud en nieuw wil ik toch wel weer eens even een feestje meepakken!

Aangezien dit feestje tot een uur of 5 's morgens duurt (en het eten in Arnhem Centrum niet erg is aan te bevelen voor iemand die zijn voeding erg serieus neemt), was ik erg benieuwd hoe jullie deze nachtelijke uurtjes overbruggen qua voeding.
Weet niet hoe ik 5 uur zonder eiwitten moet??

Nou echt, hahahahaaa dan te bedenken dat die gast dezelfde leeftijd heeft als deze jongen, ik niet eens weet hoe dat allemaal werkt met een voedingspatroon?
Kijk, laten we eerlijk zijn aan mijn leefstijl ontbreekt ook het een en ander, en is ook niet alles goed te praten.
Maar er wordt wel op een bourgondische wijze de tijd ingedeeld waarin het sleutelwoord; gezelligheid, is. Waar wel geleeft wordt, en niet neurotisch zelfstandig beperkingen worden opgelegd.
Met alle respect begrijp ik dat wanneer je een bepaald zelfbeeld voor ogen hebt je je leven daarop moet indelen, maar in bepaalde dingen kun je ook doorslaan!
En niet zo’n beetje ook; anorexia, boulimia om maar ergens aandacht aan te schenken.
Dan te bedenken dat dit internetforum, deze virtuele gemeenschap zo mag je het wel noemen nog maar het puntje is van de ijsberg, waarin niet alleen een gezonde levenswijze een centrale positie inneemt,
maar onzeker, ziekelijk en neurotisch gedrag duidelijk zijn stempel achterlaat.

Ik schiet me nog liever in mijn knie dan dat ik me gedurende de leukste uurtjes, waar de nachten ons op trakteren, me met eiwitten moet bezighouden!

Urtica dioica

2006-05-16T12:16:00.000+03:00

Lieve mensen,

Wanneer ik andere mensen spreek besef ik pas dat, ondanks ik weinig te melden heb, de woorden een bepaalde formaliteit uitstralen. Toch vreemd als je bedenkt dat ik persoonlijk helemaal niet zo ben. Integendeel zelfs.
Wat kan ik eraan doen? Weinig, barweinig!

De ‘Urtica dioica’, voor ons in huis-tuin en keuken-nederlands de ‘brandnetel’, nam dit weekend een essentiele positie in waar ik niet direct onderuit kwam.
Vrijdag was het de laatste dag waarop de wolken ons niet zouden beletten, waar de zon carte blanche had om ons van de benodigde vitamine B te voorzien. En natuurlijk betekent het gezien voorgaande blogs, dat we deze dag net als voorgaande dagen, maar weer eens in herhaling moesten vallen, door onze kostbare uurtjes te verspillen in het park.
Doordat Tanno en ik vooraf duidelijke afspraken hadden gemaakt(??) betekende het teveel culinaire hoogstandjes en teveel vino.
Het overigens geheel ten goede kwam aan de samengepaarde gezelligheid.

In de loop van de avond hebben we ons aangesloten bij een groep gasten die fanatiek de sport van het frisbeën bedreven. Wat er van afstand niet echt ‘stoer’ uitziet is in de praktijk werkelijk waar geweldig, denk dat ik me 1 deze dagen maar direct zo’n apparaat ophaal. Misschien dat ik mijn passie nu heb gevonden:
‘de wereld van het frisbeen’.

Zonder gekheid, was aangenaam verrast door het feit dat ik zo fanatiek en met zo veel lol de uurtjes doorkwam.
Had dit te maken met wederom andere factoren?? Voor u een vraag voor mij een weet!
Maar goed, in al mijn enthousiasme, het ronde attribuut uit de heldere hemel te vangen, werd er niet geschroomd met een werkelijk onmogelijke duik me in de bossen te begeven waardoor mijn voetjes eindelijk eens contact mochten maken met
de ‘Urtica dioica’.
‘Het belangrijkste kenmerk van de brandnetel is dat hij bedekt is met brandharen. Dit zijn fijne holle haartjes, die een brandend gevoel geven wanneer de breekbare punt afbreekt’.

Erg naadje te bedenken dat de blaren zo groot als de voor ons nog bekende ‘rijksdaalder’ het tot zondag volhielden. Het probleem was dat deze aanwezigheid samenviel met een werkelijk ongeevenaarde jeuk. Ik bedoel pijn is erg, maar jeuk is toch wel echt dramatisch. Dan te bedenken dat ik het advies verworpen had mijn voetjes direct een behandeling te laten ondergaan. Erg verstandig weer Eltjo!
Wil het hier bij laten vul de rest van de avond zelf maar in, wanneer je me enigszins kent kun je hier een passend beeld bij vormen!

Variabelen......

2006-05-12T14:36:00.000+03:00

Lieve mensen,

Inspiratie en creativiteit zijn zaken die je moet overkomen, die kun je niet afdwingen hoe graag we dat ook zouden willen. Je zou het wel kunnen stimuleren door een geschikt gezelschap om je heen te creëren, inspirerende mensen met een visie. Mensen die wel innovatief bezig zijn en niet het leven leiden van ‘de gewone’ man. Mensen die werkelijk wat van hun leven willen maken, die openstaan voor nieuwe culturen, en die zich continue willen blijven ontwikkelen.
In een werkomgeving waar ik op dit momenteel in gestationeerd ben zal je deze mensen niet snel tegenkomen. Het wordt dan ook tijd dat mij de mogelijkheid wordt geboden waarin wel een toekomst aanwezig is. Een cultuur waar ik me kan omringen met mensen die blijvende zoekende zijn in hun vak.
Waar mij het vertrouwen kan worden gegeven, mijn kennis te verbreden en aan mijn zwaktes een positieve wending zou kunnen worden gegeven.

Op dit moment is het enige wat ik zou kunnen doen is ingangen creëren en vertrouwde kanalen te benaderen. Een geschikte functie, de weg naar succes, is afhankelijk van diverse variabelen, sommige kun je sturen, bij andere is het gewoon een kwestie van tijd.

Wederom is tijd een factor die we niet kunnen controleren hoe graag we het ook zouden willen. Het enige wat op dit moment vaststaat is dat ik over een half uur mijn fietsje kan pakken om richting het park te gaan. Een dag van dit kaliber schreeuwt om gezelligheid.
En wie ben ik om te zeggen dat die mogelijkheid vandaag niet kan worden geboden!

The Legend

2006-05-11T12:30:00.000+03:00

Lieve mensen,

Bob Marley ‘ the Legend’, de innovator van de reggae, de persoon die zijn stempel heeft gedrukt op diverse muziekgenres.
Iemand die naar mijn idee één va de grondleggers is van daadwerkelijke tijdloze muziek.
Een persoon die met zijn songteksten een statement durfte te maken en ook mij een tijd heeft voorzien van de benodigde klanken.
Muziek waar we in onze jonge jaren , vooral onder invloed, onze tijd mee indeelden.
Vandaag 25 jaar passé, maar levende in een ieders hart!

Excentrieke taferelen...

2006-05-10T13:49:00.000+03:00

Lieve mensen,

Wat is het contrast toch groot wanneer je het ‘leven’ vergelijkt in de diverse seizoenen.
Enerzijds is het erg frustrerend wetende dat je er in dit land afhankelijk van bent. Anderzijds siert het de dagen waarneer je wel in staat bent de acties te ondernemen waar je het afgelopen seizoen zo naar hebt uitgekeken.
Heb je in het buitenland de zekerheid over de dagelijks tropische temperaturen te beschikken, heb je wel de beperking dat er geen ‘Vondelpark’ ergens in de directe omgeving te bekennen is.
Niet dat dit essentieel is en een reden je niet te begeven in de wonderschone gebieden dit onze aardkloot rijk is (zekers niet, integendeel) , maar zal toch een aangename aanvullig zijn naar mijn idee.
Een park waarin daadwerkelijk iedereen zijn positieve draai kan vinden, waar het hogere segment van deze samenleving in vorm van advocaten, dokters etc zich voor deze dagen hebben verzoend met mensen uit de onderste gradaties. Waar niet wordt getwist over het stuk gemeenschapsgrond waar een ieder zijn plaats kan vinden. Waar honden zonders schaamte tussen de diverse picknikmanden doorstruinen. Waar één van de karakteristieken die ons land rijk is rustig de gehele dag wordt opgerookt.
En waar het nuttigen van alcoholische versnaperigen en delicate hoogstandjes een prominente positie innemen.

Ook wij wilden zondag deze privileges waarnemen.
In het gezelschap van de gezusters Zijlstra hebben we ons gezicht er dan ook maar even laten zien. Door vooraf een vermogen uit te geven aan de kapitalisten die zich ‘avondwinkels’ noemen, waren we in ieder geval in het bezit van de diverse geneugten die ons leven rijk is.
De combinatie tussen de deze elementen maakte het wederom een zeer geslaagde avond.
Wanneer je er maar genoeg ingooit met een geschikt gezelschap staat het altijd wel garant voor een plezierig onderonsje.

Een vraagstuk dat deze avond, liggend op de grasmat, ter sprake is gekomen en die ik graag met u zou willen delen:
Wat is de reden dat een dag in het park garant staat voor de meest onmogelijke kunsten die mensen vertonen? Is het de grond of de bomen die schreeuwen dat iemand op zijn hoofd moet gaan staan, of nog achterlijker op elkaar te staan. Zijn het de eenden die het verplicht stellen om met zo veel mogelijk balletjes te jongleren?
In het dagelijks leven verneem je helemaal niets van de onmogelijke capaciteiten van deze ‘kleinkunstenaars’ maar zo gauw ze één voet in het park zetten of het park uberhaupt al ruiken maakt dit iets in hun los wat de meest exentrieke taferelen tot gevolg hebben.
Begrijp me niet verkeerd, voor iemand die motorisch niet geheel maximaal kan presteren is dit een lust voor het oog. Toch ben ik benieuwd wat een park daadwerkelijk los maakt in de botte hersenpan van sommige mensen....

IKEA = Rose

2006-05-10T12:44:00.000+03:00

Lieve mensen,

Het afgelopen weekend stond in het teken van wat de fransen zeggen: Rosé

Na aardig bij te zijn gekomen van de gecompliceerde werkzaamheden in mijn huidige functie (zie voorgaande blogs) hebben ze, hoe moeilijk het ook is, me toch wederom weten te overtuigen een bezoekje te brengen aan het museumplein, dat deze dag leek omgetoverd tot een slechte duplicatie van het ons welbekende woodstock.
Niet alleen waren de hippies niet in grote getale aanwezig ook horecaondernemers probeerden je te overtuigen zonder schaamte een niet echt acceptabel bedrag te vragen voor ons allen geliefde glaasje rosé. Insteek van vandaag was de komst van de gealieerden een aantal jaar geleden, zo waar.
Maar goed, het zonnetje deed goed zijn werk dan ben je in het land als dit voor 90 % gelukkig!
’s Avonds was het maar weer eens tijd om Maurice ervan te overtuigen dat hij ook maar weer zijn gezicht te laten zien in de stad, een gegeven dat het altijd zal kunnen uitdraaien op een extreem verontrustende ontwikkeling. Wat ik hier probeer aan te geven, is dat het veelvuldig is voorgekomen dat de blauwe veren van Pino ons netvlies niet zullen bereiken die avond.
Kortom gezelligheid neemt een centrale rol in.
En natuurlijk kan ik dit achteraf bevestigen. Zaterdag maar eens even laten zien dat ik af en toe toch enigszins schappelijk gedrag heb door een vriendinnetje (Cleo) van me te helpen verhuizen.
Onbegrijpelijk maar waar, dat wanneer je besluit iemand mee te helpen je of van minimaal de derde verdieping komt, of alles naar boven moet sjouwen, niet echt mijn leukste hobby, al deed een katrolletje het leed toch aardig verzachten;
zo simpel, zo effectief!

Het heerlijke van winkelen bij IKEA is dat iedereen in staat moet zijn de diverse producten in elkaar te zetten, ook iemand die motorisch niet helemaal naar behoren presteert en niet het technisch vernuft/inzicht heeft van een ingenieur in de werktuigbouwkunde.
Het blijft een uitdaging, en gaat altijd meer tijd inzitten dan vooraf ingecalculeerd.
Door met volle overgave je te focussen op het daadwerkelijke eindresultaat en je volledig te hebben overgegeven aan de diverse tekeningen die het mode d‘emploi rijk is,
is het een victorisch gevoel wanneer je je beseft dat werkelijk alle onderdelen zijn opgenomen in één van je levenswerken.

Een gegeven waardoor ons welbekende rosétje nog beter zal smaken. Zeker in gezelschap van Anne-Marije die naar mijn idee verzwijgt wekelijks actief kennis te nemen van de zware materie, die achter het klusprogamma 'eigen huis en tuin' schuilgaat.

5 mei een dag met wel perspectief?

2006-05-09T10:27:00.000+03:00

Lieve mensen,

Was ik maar 1 van die mensen die op een gegeven moment wel kan zeggen dat ik met het laatste biertje bezig ben, bij die mensen die wel zoiets hebben dat ze de volgende dag moeten (werken), bij die mensen die wel bedenken dat het sporten niet echt zin heeft als je toch maar doorhaalt. Maar goed, je begrijpt hoogst waarschijnelijk al mijn insteek. Lag er weer veel te laat in, wat zeg ik, had het idee dat ik er nog maar een uurtje in lag! Dat was gelukkig niet zo, heb toch een uurtje of 3-4 mogen maken. Ben nu ik op mijn werk zit nog helemaal draaiierig, niet echt bevordelijk voor mijn gemoedstoestand en tevens heb ik het idee dat het echt een slagveld wordt enigszins deze dag te volbrengen, mede gebasseerd op het feit dat ik het nu al niet meer zo goed trek. Dan te bedenken dat ik hier nog maar een minuut of 20 zit en nog maar een uurtje wakker ben! Je hoort het goed, heb me vandaag ook nog eens voor de verandering maar eens lekker verslapen.
Dit houdt in: 1 minuut met je brakke kop de douchekop gezien, op de fiets gesprongen zonder maar ook even gedacht te hebben dat het misschien wel noodzaak is, met een kater van dit kaliber, een kleine versnapering naar binnen te werken?
Dan vraag je jezelf toch af; was het dan echt zo belangrijk om op tijd te verschijnen bij mijn nieuwe topfunctie, of uberhaupt te gaan? Maar goed, we zijn er en heb het maar te accepteren of zij hebben het maar te accepteren. Kreeg net al een telefoontje en moest echt zwaar nadenken wat je dan ook allemaal weer moet doen Je kunt er aardig een voorstelling van maken lijkt me. Maar even over de avond zelf:
Gister eerst even naar tanno en gerda (T&G) gegaan, ivm de dodenherdenking waren de supermarkten niet beschikbaar, in het verlengde zijn we maar even naar de avondwinkel gegaan! Goed plan hoor Tanno om een paar KANONbiertjes (11,6%) te pakken, erg goed plan. Toen alles de revue had gepassseerd denkende aan; zwaar bier, wit bier en een veelvoud aan wijntjes (Kan ook nooit helemaal normaal gaan hahaha) wilden T&G gaan slapen. Erg verstandig Eltjo om nog even met een vriendin van G de stad in te gaan, om welgeteld nog even bij 4 tenten 1 van mijn hobbys door te zetten, erg verstandig! Je begrijpt dat ik niet echt heel schappelijk op 1 oor lag! Man man man,
tuurlijk was het gezellig,
tuurlijk heb ik weer gelachen,
tuurlijk lag ik er te laat in,
tuuurlijk lag het niet in de planning,
tuurlijk heb ik weer een kater!
Maar goed het is niet anders vandaag is het bevrijdingsdag, geen nationale vrije dag kan ik je zeggen, niet echt verwacht wel gehoopt op mijn weg hier naar toe. Laat het waar zijn, laat het waar zijn gun Eltjo zijn vrije dag was ongeveer de enige gedachtengang die de revue passeerde vanmorgen met mijn brakke kop op de fiets. En kan niet ontkennen dat het niet zwaar was op de fiets! ellende!

Het enige voordeel is dat ik om 17 uur ben uitgenodigd om naar een bevrijdingsfestival te gaan, wederom niet verstandig maar het houdt me misschien wel op de been!

Gooi er maar eerst een paar koffie in misschien dat dat werkt, wie zal het zeggen??

Een tijdelijke functie, wat een succes.....

2006-05-03T15:32:00.000+03:00

Lieve mensen,

Niet te doen, zijn we ingegaan op een tijdelijke functie bij DHL. Vooraf werd er direct aangegeven dat het geen zware functie zal zijn, je zou fungeren als receptionist. In de veronderstelling toch enigszins wat te doen te hebben of in ieder geval contact te hebben met college zijn we aan een achteraf lijdensweg begonnen. De gehele dag bestaat werkelijk uit het uitvoeren van 3 handelingen, ben vandaag om 8 uur begonnen en alle verrichte handelingen zijn werkelijk op mijn linkerhand te tellen. Kan je zeggen dat ik aardig begin in te kakken, niet verwonderlijk wanneer je maar een btje verplicht loopt te kloten achter het internet.

In plaats van mijn bovenkamer bewust te laten zijn van een interactie tussen twee hersenhelften, het vernuft te gebruiken waardoor praktische en creatieve oplossingen binnen handbereik kunnen worden gebracht, staat mijn hersenpan de minuten af te strepen, erg bevordelijk voor het humeur. Dan te bedenken dat ik heerlijk in het Vondelpark had kunnen acclimatiseren aan de welverdiende temperaturen , toch waardeloos dat geld zo'n impact heeft op het dagelijks bestaan, echt waardeloos! ben dan vanmorgen ook maar begonnen een concept te ontwikkelen voor de Arubaanse markt. Ik bedoel als je dan toch hard moet werken, waarom niet met je witte kontje op een tropisch eiland voor de venuzuelaanse kust. wanneer de open kanalen die we gebruiken om actief te solliciteren niet de gewenste resultaten zullen opleveren zal ik na verloop van tijd alle aandacht gaan vestigen op het buitenland, waar de markten naar mijn idee nog zeker niet zo verzadigd zijn. de tijd zal het wederom leren.......

Wat we hier doen is voor mij daadwerkelijk een raadsel dat ze het zelf ook niet inzien dat dit werkelijk niet mogelijk is. Je kunt toch wel zaken uitbesteden of zie ik dat nu werkelijk verkeerd. Wat is de moeite voor een andere werknemer 6 keer op een knopje te drukken en 4 keer per dag de telefoon door te schakelen ach wat the fuck ook! Zit hier tot de lunch relaxed zaken te ondernemen waar ik anders geen directe aandacht aan zou besteden, word er wel enigszins simplistisch van, laten we eerlijk zijn.
Soms zou je willen dat je een commando opleiding hebt gvolgd, zij kunnen namelijk wel met de ogen open slapen! Zal toch heerlijk zijn op deze momenten. Maar goed had het ook allemaal veel slechter kunnen treffen dat je moet werken; Activiteiten ontplooiien waar je niet achter staat; verplicht nieuwe mensen leren kennen, waar je in principe niets mee hebt.
Nee, laat deze jongen maar lekker remie op een kamertje zitten niets doen, daar kun je wel blij van worden??

We gaan er toch werkelijk nog steeds vanuit dat de toekomst een poitieve impuls zal brengen, waar wel plaats is voor ontwikkeling, waar verveling zal plaats maken voor de vertrouwde hectiek en onmogelijke deadlines....

Back to reality..........

2006-05-02T17:17:00.000+03:00

Lieve mensen,

Waarschijnelijk heeft iedereen het wel gezien en gehoord dat ik een geruime tijd in het land ben waar Piet paulusma het dagelijks duivelsgetinte nieuws mag verkondigen. Nou, kan je zeggen hij heeft er de laatste weken niet echt naast gezeten wat een ellende! niet te doen!! Eindelijk weet deze man hoe hij ons kan verblijden!
Dat is nog niet alles, je denkt dat je nog eniszins kan voortborduren op het feit dat je net op vakantie bent geweest in al haar facetten, het tegendeel blijkt waar.
Het is weer de bikkelharde realiteit waar je dag 1 mee wordt geconfronteerd!
Mensen die zich te druk maken over het weer, maar die wel een bron van inkomsten hebben. U begrijpt dat ik hiermee wil aangeven dat de functies niet voor het opraken zijn, en ik mij volledig richt op de virtuele wereld, waar een minimum vacatures beschikbaar zijn in het werkveld.
Laten we vandaag maar weer eens verder gaan met mijn weblog, niet dat ik veel info die ik met u wil delen dat echt relevant is. Maar mede doordat ik me nu in een tijdelijke functie begeef waar ik me het kan veroorloven hier consequent veel tijd aan te besteden!

Sinds ik mijn wegvervolgd heb uit de fillipijnen ben ik continu actief geweest me aan een bedrijf te binden. Een makkelijk gegeven, in de praktijk is het toch een ander verhaal. Kan nu erg veel begrip opbrengen voor die mensen die al hun ernergie steken in het vinden van een gepaste vacature maar waar niet op op een verantwoorde manier mee op wordt gegaan.
Hiermee wil ik aangeven dat het helemaal niet erg is dat je wordt afgewezen, erg fijn is het trouwens ook niet! Wat ik alleen maar tracht te impliceren is dat wanneer er geen reactie wordt ontvangen het echt niet bevordelijk is voor je gemoedstoestand.
Maar goed, het enige dat ik op dit moment kan doen is me er toe zetten actief door te gaan tot een geschikte functie mijn pad zal kruisen.

Heb in mijn leven wel de nodige afwisseling in vorm van aangename mensen en leuke vrijetijdactiviteiten. Waarom kan ik me dan nog zo druk maken over factoren uit het verleden?
Op een dag als vandaag 2 Mei de dag dat Vanes haar verjaardag viert kan ik haar daadwerkelijk niet uit mijn hoofd zetten! Ook niet echt heel vreemd als je bedenkt dat een boek lijkt afgesloten na 6 jaar maar dat voor je eigen gevoel niet is. Waarom spookt dit elke dag door mijn hoofd terwijl je in onderbewuste weet dat het misschien wel beter is om er resoluut een punt achter te zetten mede doordat je haar sinds oktober niet meer gezien hebt. Misschien?? Het is toch echt achterlijk wat liefde met je kan doen: het kan abrupt je rationele kijk op het leven veranderen, je afhankelijk laten gedragen, en je beletten op de meest ideale manier je leven voor te zetten.

Zou het dan toch meer zijn dan alleen een klap opgelopen te hebben van de escalatie? Kan er werkelijk begrip voor opbrengen dat ons fiasco Vanes nodig heeft gehad het resoluut af te sluiten. Dit verhaal gaat daarentegen voor mij niet op! Ach weet je wat het ook is, denk wanneer een aantal factoren wel stabiel zouden zijn in het leven je je er makkelijk doorheen zal slaan??? Aan mij de taak een leuke baan te vinden waar ik met volle overgave mijn energie in kwijt kan, waardoor de nagatieve energie waar ik me dagelijks druk over maak beetje bij beetje zal slijten in hoever mogelijk?

Wel moet ik even aangeven dat de eerste zomerperikelen die nu in aantocht zijn het leed enigszins kunnen verzachten! Misschien moet ik de aankomende dagen voortborduren op de verjaardag van onze koningin, dat werkelijk nog nooit echt tegen is gevallen! Een aangename ontvluchting van de werkelijkheid ook al is het maar voor een aantal uur. De tol betaal je later, de vraag blijft alleen was dat het wel waard? Ach dat weet je wel, maar wanneer de volwassenheid toe zal slaan, je leven insluipt, kun je daar nog altijd aan toegeven!

moelijk maar waar...

2006-02-16T11:25:00.000+02:00

Onder het genot van een zachttikkende regen en een tochtig briesje die lichtelijk onder de kozijnen verschijnt schrijf ik u vandaag, lieve mensen, het laatste journal.(kan het wel romatisch beschrijven, hier in Amsterdam is het gewoon koud, nat en depressief weer)
Dit laatste journal zal in een algemene impressie beschrijven hoe ik het een wintermaand in Azië heb ervaren.
Het was een maand waarin hoogtepunten elkaar opvolgden maar waar ook diverse dieptepunten te bekennen waren.
Doordat ik nog nooit een vakantie overzee heb mogen ervaren werd ik direct blootgesteld aan diverse indrukken die een andere cultuur dan onze eigen westerse, met zich meebracht.
Niet alleen met het heerlijke klimaat werd ik dag één mee geconfronteerd ook de te grootte verschillen in koopkracht.

Hier werd ik daadwerkelijk bewust van het feit dat er naast een eerste-wereldland waar wij in leven, ook nog andere landen zijn waar mensen zwaar onder de armoedegrens leven. Waar mensen voor hun familie moeten knokken om enigszins een plaats te vinden in hun maatschappij en om op een subtiele wijze te kunnen overleven. Door de laatste jaren veelvuldig het journaal te hebben gezien ben je hier wel van bewust, maar echt misselijkmakend is de wijze waarop de beter gestelden met deze mensen omgaan. In hun ogen zijn ze lucht, en ook al hebben ze een maximale rijkdom, er wordt niet naar ze omgekeken.
Wel was een verschil duidelijk merkbaar dat, dat wanneer je je begeeft in de onderste laag van de bevolking, je het beste op de eilanden kan wonen of in de provinciën. Zij hebben nog wel de mogelijkheid geluk te vinden in hun leefpatroon en te overleven met een positief perspectief.
Deze gegevens hebben zeker impact op me gehad en kan je zeggen dat ik er een tijd beroerd door ben geweest!
Dit alles heeft me zeker bewust gemaakt van onze leefstijl, waarin geklaag soms daadwerkelijk de overhand heeft.

Naast deze negatieve aspecten die ik toch even duidelijk naar voren wilde brengen, heb ik het één naar het andere hoogtepunt mogen ervaren. Marieke en Daniël hebben me op een unieke wijze kennis laten maken met alle ins en outs van de Filippijnse cultuur.
We hebben exclusieve activiteiten ontplooid die je waarschijnlijk maar één keer in je leven zal meemaken: het zwemmen met walvishaaien, duiken in één van de beste spots op deze wereld. Het bezoeken van Boracay, een stukje paradijs op aarde. En tevens hebben we de overige tijd opgevuld met reguliere zaken hahaha
Wanneer u op de hoogte bent van mijn vrijetijdsindeling is een aardig compleet toch snel gevormd!

Ben er van overtuigd dat ik door deze vakantie alles beter in perspectief kan zien, zodat ik me nu kan oriënteren op de toekomst.
Door het bemachtigen van een baan zal ik over de mogelijkheid beschikken op meer van deze ultieme en unieke belevingen te vergaren.

Wil uit het diepste van mijn hart Daniël en Marieke bedanken dat ze me de mogelijkheid geboden hebben kennis te maken met een andere cultuur. Natuurlijk ook voor de hilarische momenten waar we dagelijks onderdeel van uitmaakten. Kan je diverse voorbeelden geven, maar raak dan niet uitgepraat! HA!
Weet niet goed hoe ik jullie zal bedanken, maar weet wel dat een baan hier noodzakelijk voor zal zijn! Hahaha
Tevens wil ik Emiel bedanken voor de gezelligheid die hij ons de eerste twee weken geboden heeft. We hebben die twee weken echt te veel gelachen, maar aan alles komt een eind!

Ook de mensen die mij veelvuldig hebben gemaild hebben zeker even aandacht verdiend in het laatste journal, chapeau!

Terug in het land van de tulips en wooden shoes gaan we maar verder met het leven waarvan ik een maand ontvlucht ben. Het betekent brieven schrijven, solliciteren, werken en omgaan met het heerlijke klimaat dat Nederland ons te bieden heeft.
Back to reality! moeilijk maar waar.....
Ik spreek u!!

Raar maar waar….

2006-02-12T07:23:00.000+02:00

Lieve mensen,
Dit zal het voorlaatste report worden van een geweldige vankantie in het wonderschone Azie. Ook deze week zijn we weer tegen een aantal unieke belevenissen aangelopen, die moeilijk volledig te omschrijven zijn maar zal proberen hier toch een impressie van mee te geven.
Woensdagochtend zijn we per vliegtuig vertrokken naar Donsol, een klein plaatsje op het zuiderlijkste puntje van het eiland waar Manilla ook op ligt…een van de 7000 eilandjes van de Filippijnen. Dit plaatsje heeft sinds enkele jaren zich gespecialiseerd in een exclusieve attractie. Hier komen namelijk een paar maanden per jaar een grote groep walvishaaien samen om zich te vergapen aan het vele plankton en andere ongein.
Donsol is een plaatstje dat nog steeds in ontwikkeling is, het betekent weinig verharde wegen, een minimum aan elektriciteit en de lokale bevolking woont nog steeds in pittoreske hutjes. De meeste mensen leven van de opbrengst van rijstvelden of vangst van garnalen/ visserij.
Na aankomst direct naar ons (luxueuze) huisje, om onze weg te vervolgen naar een boot die we gereserveerd hadden. Na een instructie te hebben gehad hebben we ons equipment gekregen dat bestond uit flippers en een duikbril. Erg onwerkelijk dat je weet dat je een boot opstapt met in je achterhoofd dat je op zoek gaat naar vissen van een formaat waar je toch enigsins angstig van wordt en daar ook nog eens daadwerkelijk achteraan gaat zwemmen. Maar goed het is het proberen waard…..
Op onze boot waren een aantal lokale mensen die gespecialiseerd zijn in het lokaliseren van deze inmens grote visjes. Ken je die piratenschepen van vroeger, dat iemand zich bovenin een kraaiennest bevindt opzoek naar potentiele vijanden. Nou, ongeveer dat idee maar dan op zoek naar een grote donkere schaduw in het water. Na een tijdje te hebben rond gevaren was het dan eindelijk tijd om iets buitengewoons te ondervinden. Eigenlijk is het ronduit achterlijk wat je gaat doen: wie springt er nu van een boot om achter een beest aan te zwemmen met het formaat van een dinosaurus uit die early days?? Wij dus!
Na het commando spring je super snel het water in en zwemt razendsnel naar de plaats waar de bootmensen de schaduw zien, je weet dat als je er naar toe zwemt je hem binnen de kortse keren gaat zien, maar wannneer dat is de vraag. Je hebt namelijk een onderwater zicht van ongeveer 5 meter, dat betekent dat wanneer je hem ziet de walvishaai werkelijk erg dichtbij zal zijn. Kan je dan ook zeggen dat hoe stoer je ook bent, je in het water je aardig als een mietje gedraagt wanneer je voor de eerste keer een blik mag werpen op dit mega dier.
Ongelooflijk, je kunt daadwerkelijk een aantal minuten meezwemmen en bijna aanraken wanneer het zijn weg vervolgd naar de diepe wateren. Een walvishaai heeft dezelfde vin als de haaien die wij allen kennen uit de JAWS films. Heeft over zijn gehele lichaam diverse grote stippen en aan weerzijde van zijn hooft 2 kleine oogjes, die nog even een korte tijd naar Daniel hebben lopen staren.
Zijn mondje ongeveer een twee meter grootte laadbak, die de gehele dag fungeert als een grote filter om de voedingsstoffen uit het water te halen. Je weet dat dit schappelijke mondje alleen geinteresseerd is in de kleinste wezens van de zee, toch ben je continu bezig met het feit dat het niet ondenkbaar is dat er meer dan alleen dit gedierte in zijn bekkie verdwijnt.
Even samen te vatten, in het totaal hebben we ongeveer acht keer de confrontatie aangegaan met deze onderwater cruiseschepen, een ongelooflijk geweldige maar vooral unieke ervaring. Diezelfde middag nog hebben we de meegenomen Tanduay uit de kast gehaald om het te vieren. Tevens hebben we de locals gevraagd of ze eind van de middag langs wilden komen om onder het genot van heerlijk eten en een drankje de avond door te brengen. Ook deze avond hebben we nog kennis gemaakt met een andere attractie die het natuurschoon te bieden heeft. We hebben met z’n allen een bootje gepakt en zijn de (Amazone-achtige) rivier op gegaan om vuurvliegjes te aanschouwen. Het was super donker, omdat er nauwelijks electriciteit is bij de paar hutjes in de palmbossen/jungle aan weerzijden van de rivier. Vuurvliegjes, erg onwerkelijk en ben er nog steeds niet achter hoe het werkt, maar deze kleine insectjes hebben de mogelijkheid licht te geven in de donkere uurtjes. Niet alleen geven zij licht, ook doen ze dit precies op hetzelfde moment, om vervolgens tegelijkertijd hun lichaampjes weer te doven. Erg onbegrijpelijk allemaal, tevens doordat er een groot contrast bestaat tussen de twee unieke belevenissen die we die dag hebben mogen ervaren. Enerzijds de immense walvishaaien die zich vergapen aan alle voedingstoffen die de zee rijk is, anderzijds de minimale insectjes die zich als enige zichtbaar kunnen maken in de donkere periodes die ook hier dagelijks te vinden zijn.
Deze dag hebben we afgerond met een erg gezellige avond waar wederom alle RUM rijkelijk vloeide.
Eigenlijk wilden we die dag erna nog een keer op bezoek bij onze grote vrienden in de Chinese zee, maar het weer was niet zo optimaal als die dag ervoor. Dus hebben we unaniem het besluit genomen ons op een alternatieve manier te vermaken. Deze dag hebben we doorgebracht met een internationaal gezelschap: Oostenrijkers, fransen, Itialianen en Ieren hadden we aan onze zijde om toch nog deze dag op een kwalitatief hoogwaardige manier te besluiten. We zijn gezamenlijk het kleine dorpje ingegaan waar aks het ware een rode loper voor ons was uitgelegd op de hoofdstraat. Het dorp bestond ongeveer uit drie winkeltjes van 2x2 meter, dus je kunt je indenken uit hoeveel mensen de bevolking bestaat. Vrijdag hebben we het vliegtuig terug gepakt naar Manilla op een onmogelijk tijdstip. Het betekende voor ons veel slaap inhalen en ons vervolgens te prepareren om naar een feest te gaan van een vriend van Mariek en Daan met een uniek thema: PROM SUCKS. Het was de intentie kostuums uit de kast te halen. Gedurende de avond zijn we met het lokale vervoermiddel, een jeepney, naar de diverse clubs gegaan die Manilla rijk is.

Een geweldige avond was het gevolg waar je maar een voorstelling van moet maken, denk dat ik anders teveel in herhaling zal vallen. Het is nu zondag, het betekent voor mij de laatste dag hier in het geweldige Azie. Kan me nog niet echt voorstellen dat ik terug moet en mijn oude leventje weer zal oppakken. Zal bij aankomst als laatste voor jullie een algemeen beeld schetsen hoe ik alles hier heb mogen ervaren……….
Ben ervan overtuigd dat ik de meeste van jullie snel weer zal ontmoeten… palaam Bay!!

de tandloze killers.....

2006-02-06T08:29:00.000+02:00

Lieve mensen,

Het laatste bericht dateert van 2 Februari , hier wordt de mededeling gedaan dat ik niet over de inspiratie beschik om een volledig journal te schrijven.
Daarom voel ik me dan ook verplicht u toch enigszins de laatste ins en outs te vertellen:
Niet dat ik me op dit moment optimaal voel, moet me er toch een keer over heen zetten!
De afgelopen week wederom veel activiteiten ondernomen, je zou kunnen denken verveelt het hem niet na een aantal weken, nou ik kan u vertellen we hebben de KLM al gebeld maar ticket kon niet verlengd worden met een maand! Om u een impressie te geven hoe het mij vergaat.
Heb de laatste jaren diverse massages ondergaan, maar dan op een amateuristische manier. Deze week zijn we naar een SPA geweest om voor het eerst kennis te maken met een kunst van de aziatische cultuur.
De Hawaiian Lommi Lommi stond op het progamma, een uitgebreide massage van 1,5 uur. Het duiken vorige week was te leuk maar dit waren toch één van de beste 1,5 uur van de laatste jaren.
Heerlijk, ook dit zal wederom een verslaving van me kunnen worden hahaha, en deze was niet eens erotisch getint.
Doordeweeks hebben we wederom heerlijk gegeten bij diverse eetgelegenheden, kan je bij deze zeggen daar kunnen de mensen uit het land van tulpen en wooden shoes nog wel een puntje aan zuigen. Niet alleen een uitmuntende service staat hier centraal tevens het eten en de locaties zijn van een hoogwaardige kwaliteit. En alles voor een schappelijk prijsje, ook niet onbelangrijk!
Eén van de paradepaardjes onder de cafeetjes is het MuseumCafé ook wel Mcafé genaamd, een tent voor de hippere ook wel te rijke Filippino's een locatie waar wat ons natuurlijk niet misstaat. Alle mogelijke cocktails zijn hier voor handen, en het fijne is: hier speelt zich hoofdzakelijk alles buiten af, ga hier verder niet op in, schets er voor uzelf een beeld van en neem het mee als bagage. Naast onze reguliere vrijetijdsactiviteiten zijn we deze week ook naar GreenHills geweest, een overdekte megamarkt, waar echt alles voor handen is en de sport is om jezelf in een betere prijspostie te manouvreren. Ieder product dat je koopt bestaat uit 1/5 van de tijd uit uitzoeken, overige termijn bestaat uit onderhandelen. Ongelooflijk hoe veel je nog van een prijs kan afhalen. Over de gehele dag bekeken kan ik je zeggen dat mijn zus toch hiermee de beker heeft gewonnen.
Binnen deze markt is het grootste gedeelte weggelegd voor een parelmarkt. Duizenden parels, wat zeg ik, miljoenen parels kleurden en sierden de paadjes, echte parels welteverstaan. Het genot voor elke vrouw!
Manilla is een stad waarin meer dan 10 miljoen mensen wonen,in een omgeving waar groen niet echt de overhand heeft, voor ons aardig onbegrijpelijk. Deze metropool is opgedeeld in diverse stadsdelen met elk hun eigen karakteristieken. Afgelopen vrijdag zijn we naar het Rizalpark geweest, het geografische middelpunt van Manilla. Dit 58 hectare grootte park wordt beschouwd als èèn van de fraaiste stadsparken van Azië en is elke dag een geliefde ontmoetingsplaats voor duizenden Fillipino's.

Voor ons was die dag het park een attractie met al haar kleine ondernemers die hun waar probeerden te slijten, en locale mensen, arme mensen, die hier toch hun geluk vinden om met hun familie een dag te spenderen in het kleine stukje groen dat deze stad behouden heeft. Voor deze mensen waren wij de attractie, het leek of een rode loper voor ons was uitgelegd, een erg leuke ervaring. Sommigen probeerden ons zelfs aan te raken, dit was dan weer niet onbegrijpelijk hahaha
Later deze avond hadden we een afspraak staan in Malate een erg gezellig stadsdeel in Manilla. Hier bestaan de straten niet uit de kluiten gewassen winkelscentra en luxe appartementen complexen maar pittoreske huisjes met kleine restaurantjes vulden de donkere straatjes waar authentieke geuren je een unieke beleving schonken. Deze avond zouden we gaan eten met allemaal vrienden van Mariek en Daniel: fransen, engelsen, een internationaal gezelschap. Heerlijke tapas en spaanse muziek sierden de avond. Wel was ik verbaasd over de trieste aanblik van kleine kinderen die voor de restaurants bedelden, gekleed in minimale kleding vaak zonder schoenen. Erg triestig deze kleine kinderen te aanschouwen in hun hoogstwaarschijnelijke dagtaak onder invloed van een zakje lijm waarmee ze voor hun gevoel beter de dag zouden doorkomen.
Zelf sta je machteloos, en hoe makkelijk is het om wel opgehaald te worden door de chauffeur van Marieke's vrienden.
Een moeilijk gegeven, een harde realiteit.

Ook deze avond hadden we een reputatie hoog te houden en hebben we onze weg wederom vervolgd naar diverse uitgaansgelegenheden, zal niet in herhaling vallen, kijk maar welk beeld je erbij vormt! Wil je alleen even aangeven dat dit toch zeker één van de beste avonden hier was. Dus pas uw gevormde beeld toch even aan……….hahaha
De laatste week, wat verrot weer, zullen we nog een aantal dingen ontplooiien. Heb de keus om nog individueel een tropisch eilandje te bezoeken of het volgende weekend te gaan zwemmen met walvishaaien, u hoort het goed de grootste zoogdieren van de zee, de tandloze killers, de schrik van alle plankton.
Een unieke mogelijkheid die je in een beperkte periode op een aantal exclusieve plaatsten ter wereld kan ondernemen.

Dus ook al wordt dit mijn laatste week wel weet ik dat het een periode wordt die ik door de unieke belevingen nooit meer zal vergeten, en dat is toch het belangrijkst….
Tot morgen of een dag later.....

even wachten nog......

2006-02-02T07:28:00.000+02:00

Lieve mensen,
Ik had u beloofd nog even een beeld te schetsen van acties die ik de laatste paar dagen heb meegemaakt. Maar zoals ongetwijfeld een aantal van jullie gisteren hebben vernomen is er weer een directe aanslag gepleegd op mijn geestelijke gesteldheid.
Heb het idee dat mijn lever zijn werk goed doet, ook al zijn we overzees.
Het was niet eens de bedoeling dat het zo zal uitpakken.
U weet hoe bepaalde zaken kunnen lopen, op vakantie heb je niet alles zelf in de hand. Je moet je soms toch enigszins afhankelijk opstellen, en als je Daniel en Marieke aan je zij hebt kan er nog wel eens iets voorvallen dat je maar hebt te accepteren.
Om een lang verhaal toch kort te maken: met deze lichtelijke kater laat het creatief denkvermogen me aardig in de steek, maar ben ervan overtuigd dat het op een later tijdstip beter met me zal gaan,
Maar wie weet wat Manilla vandaag voor me in petto heeft……………..

een ander soort sleur…..

2006-01-29T09:06:00.000+02:00

Lieve mensen, kan erg veel begrip opbrengen voor het feit dat het zo nu en dan aardig confronterend is anekdotes te lezen van iemand die zich bevindt in een gebied waar de temperaturen oplopen tot een graad of 35. Begrijp dan ook dat je het laat afweten mijn levensloop hier te volgen.
Maar goed ook al leest er maar 1 mijn ontwikkelingen, voor hem/ haar neem ik zelfs de moeite toch enigszins een impressie te schetsen.

Nadat we zondags in Manilla waren gearriveerd zijn we maandagochterd per vliegtuig vertrokken naar Boracay, een tropisch eilandje in de chinese zee.
Doordat de mogelijkheid werd geboden een goedkopere vlucht te nemen, betekende het wel voor ons na aankomst in Kalibo, een naast gelegen eiland, 1,5 uur in een busje te zitten om vervolgens de boot te pakken naar Boracay. Direct bij aankomst begrepen we, gezien de kwaliteit van het water en tevens de parelwitte stranden we ons in een hemels stukje van deze aardkloot bevonden.

Een warm welkomst in vorm van wuifende palmen was werkelijk het eerste wat ons van dit pittoreske eiland aansprak. Wel verbaasten we ons directo mundo over het feit dat mensen zich als een koninklijk paar in een soort verplaatsbare troon lieten verplaatsen van boot naar strand om maar niet hun enkeltjes in het water te moeten doen. Wat ontzettend verwend, echt niet te doen!! En die mannetjes maar zwoegen, hoe slecht kunnen mensen zijn, onbegrijpelijk.
Na een eerste orientatie, hebben we met zn 3en een kamertje geboekt op maximaal 10 meter van de zee, met een koffiebarretje pal naast de deur. Een bar/ eetgelegenheid dat het gehele verblijf fungeerde als ons ontbijt zaakje.

Langs het strand liep op het eiland een verhard zandpad, een boulevardje waar alle horecagelegenheden en tevens locals hun koopwaar aan de diverse toeristen proberen te slijten. Het was dan ook vanzelfsprekend dat je om de 10 meter werd aangesproken om te vragen of je wilt gaan zeilen, jetski’s huren een nep-Rolexje om je pols wilde en misschien wel een zonnebrilletje op je neus wilt, als ik er elke keer op was ingegaan zou ik op BA
lijken met 2137 horloges om elke pols. Natuurlijk aardig begrijpelijk toeristen hebben het geld, en als je 100 pesos op een dag in een horecagelegenheid verdiend, omgerekend 1,5 eurie, ja, moet je toch een zakcentje bijverdienen. In het begin irritant later creeër je voor jezelf toch een immuniteit voor deze acties.

Maar goed, je gaat het toch allemaal aardig relativeren als je met je witte kontje op tropisch strand ligt met een uitzicht waar je u tegen zegt.
Eigenlijk stonden de diverse dagen in Boracay in het teken van ongeveer dezelfde verrichtingen.
‘s Morgens opstaan met een cappuccino en heerlijk ontbijtje om vervolgens de middagen te spenderen onder het genot van een spelletje beachbal of domweg een balletje over te gooien. ‘s Avonds eerst even lekker uiteten, wat echt werkelijk uniek was. Tafels stonden daadwerkelijk op het strand op een afstand van 3 meter van de zee, deze beleving was zo uniek om bij een warme temperatuur onder de hemel vol gevuld met sterren diverse culinaire hoogstandjes te nuttigen.
Daarbij komt dat ze nog niet geheel begrijpen wat een happy hour inhoudt, op dit eiland betekende het 4 uur drankjes tot je nemen voor de helft van het geld. Omgerekend 60 cent voor een welgevulde cocktail.

Bij onze favoriete eetgelegenheid nog een leuke meisje ontmoet genaamd Sheila waar we elke dag veel lol mee hebben gehad, doordat we haar elke dag kennis lieten maken met de Nederlandse taal. Een erg trieste situatie als je bedenkt dat ook zij iets meer dan een euro per dag verdiend om de gehele dag hard voor te werken, en tevens erg onwaarschijnelijk dat jij 873821 drankjes daar hebt gedronken en zij deze kwam aanbieden iedere keer weer met een lach op haar gezicht, dat zou werkelijk geen van ons allen ooit kunnen begrijpen. Maar goed, we hebben haar een riante fooi achtergelaten en haar tevens een geweldige avond bezorgd.

Naast de dagelijkse sleur in vorm van bovenstaande zaken toch een aantal unieke momenten die me altijd weer aan het lachen zullen maken.
Doordat we bij een tent met zn 3en begonnen te dansen op muziek die zeker ok was creërden we na verloop van tijd een vet feest. Iedereen voelde zich genoodzaakt om zich bij ons aan te sluiten waardoor een party van een mannetje of 60 het gevolg was. Door in het begin een goed voorbeeld te hebben gegeven en mensen een leuk alternatief geboden te hebben waren we tot de veronderstelling dat we voor afsluiting niet terug konden keren naar ons dagelijks verblijf.Een gegeven waar ik niet al te vaak moeite mee heb gehad. Het gevolg: meneer komt met 2 verschillende slippers terug (een zwarte en tevens een oranje, hoe is het mogelijk??), een misschien wel gebroken teen en een linkervoet die 2 keer zo dik is als mijn rechter. Altijd weer hetzelfde geouwehoer…..hahaha
Maar het was wel gezellig en dat is toch het belangrijkst is het niet??

Sleutelwoorden van deze week op een tropisch eilandje: genieten, ontspanning en relaxen

Gisteren zijn we naar een grote party geweest met Europese dj’s was wederom een succes en net onze eerste dag heeft het bedje gisteren geen warmte van ons mogen ontvangen. Een verslag van dit gebeuren volgt.

geen inspiratie...aardig leeg

2006-01-29T03:23:00.000+02:00

Lieve mensen, na een week mijn aandacht te hebben besteed aan de geneugten des levens zal ik je vandaag nog niet direct kunnen voorzien van een volledig reisverslag hiervan. Reden hiervoor is dat al deze gezelligheid weinig slaap met zich mee heeft gebracht. En gezelligheid samenvalt met nachtelijke taferelen die niet nuchter zijn meegemaakt! hahaha
Probeer vandaag even te acclimatiseren in Manilla. Zal even genoeg vitamines naar binnen werken zodat ik morgen als vanouds jullie kan voorzien van de ontwikkelingen van Eltjo in een ander continent!!
tot morgen!
Toch even een impressie wat er morgen verwacht kan worden!

Een ervaring rijker……….

2006-01-22T14:11:00.000+02:00

Na ons rijk te hebben voorzien van diverse benodigheden, zijn we vrijdag om 21 uur vertrokken naar Anilao, een paradijsje op deze aardbol. Het staat bekend als 1 van de duikersmekka's op deze planeet. Met een gezonde spanning en toch enigszins een onwerkelijk gevoel op korte termijn kennis te mogen maken met het leven waar ik alleen op Discoverychannel kennis van heb heb genomen, gingen we op pad.
Na een uur of drie aangkomen op bestemming; Auqua Ventura, een resort dat gespecialiseerd is in de mogelijkheden van het duiken.

Omdat op de Filippijnen op een redelijk vroeg tijdtip een donkere deken de heldere blauwe lucht verdrijft, kregen we nog niet echt een impressie op welke locatie we ons bevonden. Wel wisten we dat palmbomen de meest voorkomende vegetatie zal zijn.
Wanneer we 's morgens wakker werden werden we geconfronteerd met daadwerkelijk natuurschoon. Werkelijk een stukje paradijs op aarde. Een helder blauwe lucht, kabbelende zee een zonnetje waar je u tegen zegt, daarnaast een superieur lopend buffet, wat heeft een mens nu nog te klagen.
Eltjo zou het niet weten??

Vandaag was de dag aangebroken om niet alleen te genieten van het schoon boven de oppervlakte maar tevens onderwaterlandland te verkennen. Na een korte introductie te hebben gekregen van Pong, Marieke's duikinstructeur een Filippijnse man die daadwerkelijk op Buddha lijkt en tevens deze positieve energie uitstraalt.
Wat kan mij nu nog gebeuren?

Na het snorkelbrevet te hebben behaald was het dan echt zo ver om de flesjes achterop te knopen en me voor het eerst te begeven in het land van Allstar en de rest van zijn snorkelmaatjes.
Nou ik kan je zeggen, dit moet je echt ervaren om er daadwerkelijk een impressie van te krijgen. Echt niet te doen wat je onderwater ervaart en beleeft. Erg onwerkelijk om de mogelijkheid te hebben, adem te halen op een diepte van 12 meter. Zal het dan ook echt iedereen aanraden dit ooit een keer te doen. Raak er niet over uitgepraat dat merk je waarschijnelijk al……

Koraalriffen, tropische vissen: echt 100% voor herhaling vatbaar.

's Avonds hebben we ons wederom met volle overgave overgeven aan de Tanduay, de Filippijnse versie van de voor ons wel bekende, Bacardi.
Het blijft routine om met een lichtelijke kater wakker te worden, maar kan je direct aangeven dat de locatie, tempratuur en ontbijt dit direct compenseren.
Na nog even een duik te hebben gewaagd zijn we vertrokken om te gaan lunchen Bij Rose's Garden. Een restaurant/ resort waar je echt fenomenaal kan eten en alles komt uit eigen tuin.

De weg naar deze locatie was een ervaring apart, we reden namelijk door Tagaytay, een vulkaangebied, waar je een geweldig overzicht hebt over een lake Taal een megameer. Erg indrukwekkend kun je van me aannemen.

Ook dit moet je gezien hebben voor je er een beeld van zou kunnen schetsen. Ach ja zo gaat t met de meeste dingen…..maar wilde het jullie toch niet ontnemen, dat begrijp je.

Bij terugkomst in Manilla was het aan Daniel de taak om zijn spullen direct te pakken om voor zijn werk een week in Rome te bivakkeren. Wij kunnen ons vandaag prepareren op de trip van morgen. We zullen morgen vliegen naar Boracay, een tropisch eiland waar we ons tot vrijdag begeven binnen het bereik van een diepblauwe zee, een geweldig kilometerlang strand met fijnkorrelig wit strand en vanzelfsprekend ontelbare kokospalmen. Niet echt een cultureel weekje kun je je voorstellen………….
Maar goed u zult begrijpen dat de reisverslagen worden uitgesteld tot vrijdag………het gaat u goed!

Snel nog even een berichtje uit metropool Manilla

2006-01-20T12:42:00.000+02:00

Beste mensen, vandaag stond wederom in het teken van niet veel ondernemen. even naar Glorietta geweest, een winkelcentrum met het formaat van ongeveer 30 keer de Magna plaza. Onbegrijpelijk hoeveel winkels hier zijn. Van supermarkten tot autodealers van het kleine kruideniertje tot makelaars die miljoenenpanden proberen te slijten. Erg apart om daar rond te lopen tussen de 10 000 den mensen als 1 van de enigste europeanen. In dit winkelcentrum heb je de mogelijkheid diverse kleding en andere artikelen voor een schappelijk prijsje te bemachtigen. Daarnaast zijn er een aantal winkels waar alleen de echte nouveau riche hun artikelen kunnen halen.

Grappig is wel dat wanneer je er als een europeaan uitziet ze je behandelen of je schatrijk bent. Alleen wij weten dat dit zeker niet het geval is, maar laat ze maar lekker in deze waan hahahaha

Het weer was erg broeierig dus niet echt veel spirit om veel acties te ondernemen, nadat we nog een drankje hebben genuttigd op een terrasje zijn we net nog even in de sportschool, die in hetzelfde gebouw zit waar Marieke en Daniel wonen, geweest om toch maar eens weer te sporten. Kan wel merken dat na een week vol culinaire hoogstandjes en tevens een veelvoud aan alcoholische versnaperingen de conditie snel achteruit gaat.
Wat verrot allemaal weer!!
We staan nu op het punt een weekend te spenderen in het duikersparadijs van de filippijnen. Morgen zal ik mijn eerste duikervaring ondergaan. Zal de geinteresseerden op de hoogte houden van deze unieke belevenis!!

Mensen, ben de beroerdste niet, wens jullie toch een leuk weekend in Nederland. Heb het daar ook 5 jaar van de weekenden moeten hebben. doe niet al te gekke dingen!!
tot na het weekend!!

Een dag helemaal relaxed, niet echt veel activiteit: heerlijk!!!

2006-01-19T14:31:00.000+02:00

Vandaag stond in het teken van een minumum aan activiteiten te ontplooien. Het betekende vanmorgen opstaan om een bakkie pleur te nuttigen bij Starbucks.

Om vervolgens onze dag door te brengen aan de rand van het zwembad je kunt je voorstellen dat het met 30 graden en een heerlijk briesje best aangenaam kan zijn.
De verveling is nog steeds niet toegeslagen mede doordat het ideaal is dat het personeel je continu bedient. Ook al is mijn budget zo goed als minimaal, zelfs met mijn vermogen is het toerijkend!!! heerlijk!
na een aantal boodschappen gedaan te hebben om een exclusief BBQtje te prepareren werden de eerste flessen wijn ontkurkt. Dit is onze enige activiteit op dit moment, niet echt heel erg vervelend kan ik je zeggen.
Wilde je toch niet het nachtelijk uitzicht ontnemen.

Morgen is er weer een dag altijd weer een verrassing wat we gaan ondernemen. 1 ding is zeker we beginnen met een schappelijk temperatuurtje en eindigen met hetzelfde idee. Morgen zal het laatste journal verschijnen alvorens we onze eerste duik zullen gaan maken. Zullen we kijken of Nemo nog van de partij zal zijn...

Culturele hoogstandjes een ander einde dan verwacht…………..

2006-01-19T11:44:00.000+02:00

Gisteren stond in het teken van cultureel vermaak een dag waarop we diverse attracties zullen bezoeken die een beeld schetsen van het rijke verleden van de Filippijnen.
Na wederom met een aardige kater wakker zijn geworden en de woensdag met haar drukkende warmte maar moeilijk kon accepteren was het toch de taak mijn beste beentje voor te zetten om toch enigsins iets cultureels mee te krijgen.
Het plan van ons was om vandaag naar Intramuros te gaan, een oude vestigingsstad binnen de muren. He oudste gedeelte van Manilla dat nog gedeeltelijk in tact is gebleven na bombardementen in 1945. Nu word ik normaliter niet echt warm van zulke bezienswaardigheden maar het tegendeel bleek waar.
In Manilla wordt alles per taxi gedaan, het is goedkoop en kan je zeggen dat ze beter de weg weten dan wij. Hahaha De rit naar bestemming was erg indrukwekkend wat zeg ik af en toe liepen de emoties erg hoog op. Hier werden we dus daadwerkelijk direct geconfronteerd met de uitwassen van de cultuur. Sloppenwijken en directe armoede was waarneembaar en bij deze armoede werden we met gezichten van de bevolking geconfronteerd. Wanneer je bij de stoplichten stopte kwamen kleine kinderen naar je auto toe die zelfgemaakte dingen wilde verkopen. Echt heel indrukwekkend en wij maar klagen dat we het af en toe slecht hebben in Nederland, nou kan je zeggen dit zal niet meer uit mijn mond komen man man wat een toestanden. Echt heel indrukwekkend hoe zij zich door het leven moeten vechten, overlevingdrang is daadwerkelijk noodzakelijk iets waar we veel van kunnen leren in onze maatschappij. Maar goed even genoeg ellende, we waren op weg om de cultuur te proeven van de (rijke) filippijnse geschiedenis.
Ons werd de mogelijkheid geboden direct een blik te nemen in het verleden in vorm van kerken, oude tuinen en kolonistische huizen. Erg apart om te zien dat wanneer de kolonisten waren gearriveerd zij hun eigen cultuur inclusief architectuur hebben ontplooit in een ander land. Het paradepaardje van vandaag was dat we onderdeel waren van een bruiloft.
Een rijke familie uit Manilla had een bruiloft geregeld en wij werden door twee kleine oude vrouwtjes op de hoogte gehouden van de diverse culturele gebeurtenissen en ins en outs van deze bruiloft. Je kon deze vrouwtje beter beschouwen als lopende roddelbladen, ze wisten daadwerkelijk alles van de familie. Van iedere familie!! Echt heel erg grappig, zij verkochten voor de kerk rozenkransjes om toch enigszins aan geld te komen om in hun noodzakelijke behoeften te voorzien. Dus om maar even over ons hartje te strijken kochten we ook maar zo’n krans, ach voor 50 cent kregen we toch een fijn gevoel en hebben we wederom ons steentje bijgedragen. Maar weet niet wat het was na aankoop van deze rozenkrans, het symbool voor het Christendom, begon onze ellende.
We dachten gaan even een hapje eten in een leuk restaurantje. Menukaart alles zag er ok uit. Heerlijk om hier lasagna te kunnen eten het smaakte ook niet slecht al werd het de eerste keer niet echt warm geserveerd. Direct na het genuttigd te hebben werden we al enigszins beroerd, maar we vervolgden onze weg. Om een stuk van de toeristische route af te snijden werd het voorstel aanvaard om door de kleine straatjes te gaan om op plaats van bestemming te komen. Een erg goed plan als je bij terugkomst hoort van Daniel dat er in dit deel van de wijk het voorgaande jaar 36 onopgeloste moorden hadden plaatsgevonden. Je kunt je nu al een aardig beeld van deze fijne straatjes voorstellen waar Emiel en ik met onze blanke kopjes doorliepen. Even het contrast te schetsen: de brillen die we op hadden zijn ongeveer een het loon van 5 jaar voor deze mensen, met slippers fototoestel en kleding opgeteld liepen we toch aardig in de peiling kan ik je zeggen. Niet dat we echt angstig waren maar gaf toch een enigszins vreemd gevoel om met je witte voetjes door straatjes te lopen waar zwerfkinderen, viezigheid en ellende een onderdeel vormen van het dagelijks bestaan. Een gegeven dat je eerst moet ervaren alvorens daar een realistisch beeld van te vormen. Na onze weg maar even te vervolgen op de toeristische route liet mijn maag me toch nog aardig in de steek. Dus heb de lasagne maar even onderdeel laten uitmaken van de eeuwenoude muur die centraal stond in het Kolonistische verleden van Intramuros. Met een toch enigszins eigenaardig gevoel betreffende de confrontatie met de straatjes, die een andere indruk en betekenis bij me zullen achterlaten als de 9 straatjes rondom de grachten van Amsterdam was de intentie om een taxi terug te pakken om wederom te acclimatiseren bij de rich and famous in Rockwell, de elitaire wijk dat fungeert als onze basis tussen onze ervaringen. Het leek een makkelijk gegeven het betekende voor ons een afstand te overbruggen langs aan de ene kant een 6 baansweg waar uitlaatgassen je daadwerkelijk onder invloed brachten en je een direct confrontatie aanging met de heerlijke geuren van een toch enigszins open riool waar mensen zich in hun dagelijks bestaan onderhielden door verkoop van troep. Maar aan de andere kant, erg moeilijk te geloven, was dus daadwerkelijk een golfgreen. Waar de echte elite een balletje sloeg en uit de zon werden gehouden door een slaafje dat een paraplu voor ze ophield. Wanneer deze mensen het balletje zouden moeten putten werden ze op een paar meter afstand geconfronteerd met de ellende die ook een wereldstad van dit kaliber met zich meebrengt. Volgens mij werden ze er nog niet koud of warm van. Ongelooflijk maar waar………
Deze dag bestond uit toch enigszins een aantal postieve ervaringen, maar er was een duidelijke tegenhanger aan negatieve associaties.
Belevingen die je toch echt aan het denken zetten en waardoor je je beseft dat ons huidige bestaan toch niet helemaal verkeerd is………zou deze rozenkrans dan toch daadwerkelijk impact hebben gehad….. wie zal het zeggen?

Morgen is er weer een dag……………genieten van de luxe die deze vakantie met zich meebrengt of jezelf te begeven in andere wijken van de stad?? Een keuze is snel gemaakt hoe erg dat ook zal zijn……………

De eerste dagen in een ander continent.........

2006-01-19T08:26:00.000+02:00

Na alles zorgvuldig te hebben geregeld en me mentaal te hebben voorbereid bleef de spanning niet uit. Aardig begrijpelijk wanneer je je bedenkt dat ik me niet eens kan herinneren wanneer ik überhaupt in het buitenland ben geweest laat staan ik me overzees heb begeven.
De dag des oordeels was eindelijk aangebroken. Naar schiphol, nu niet om te gaan werken of een familielid uit te zwaaien maar wel degelijk voor mijzelf.

Na een aantal zieke grappen te hebben gemaakt en veel lol te hebben gehad met Emilio betreffende vrijdag de 13e was het dan eindelijk tijd het vliegtuig in te stappen. Al snel bleek dat we niet naast elkaar waren ingedeeld maar met onze communicatieve vaardigheden was dit aspect snel opgelost.
Nooit verwacht dat er in het vliegtuig veelvuldig gebruik kon worden gemaakt van diverse versnaperingen inclusief alcoholische dranken. Om het subtiel te stellen kunnen we wel aangeven dat we er niet voor schroomden ons bij de KLM op de kaart te zetten.
Na aankomst beseften we ons dat we in een totaal andere cultuur waren, waar we als blanken aardig opvielen. Niet alleen cultuur maar tevens het klimaat was een opmerkelijk aandachtspunt. Fuck wat was de eerste impressie betreffende het klimaat matig. Knetter vochtig en ontzettend warm het leek wel of er niet mormaal geademd kon worden.

Taxi naar appartement van Marieke en Daan...........

Een vreemd gegeven dat je weet dat je in een ander continent zal worden geconfronteerd met armoede en een grote tegenstelling tussen arm en rijk. Maar het daadwerkelijk te zien en te ervaren is aardig onbegrijpelijk en laat toch een aardige impact achter.
De rit van het vliegtuig naar plaats van bestemming gaf zo nu en dan een triest en chaotisch beeld van wat de diverse aspecten zijn van en dergelijke cultuur. Wij komen uit een westers land waar op een avond eenvoudig een vermogen wordt uitgegeven. De volgende dag kun je niet eens exact aangeven waar je precies geweest bent en wat de beleving is geweest. Die mensen die je tegenkomt hebben verdienen het geld van een avond in een jaar. Erg onbegrijpelijk maar toch waar.
Het meest bizarre in deze rit was het feit dat je je bedenkt dat je zus hier reeds een geruime tijd woont. Totdat je de locatie ziet waar ze zich begeven.

Een kapitalistische wijk met elitaire appartementencomplexen, je valt op wanneer je geen chauffeur hebt. Man man marmeren vloeren, exclusieve wagens en elitaire winkels in overvloed.

Na een warm ontvangst en bezichtiging van het superappartenment direct maar weer aan het bier. Later deze dag afgesproken met vrienden van mariek en daan in het centrum van Manila. Een exclusief gedeelte, architectuur ten top en een warme sfeer. Gegeten in een voor Fillipijnse begrippen duur restaurant. Echt heerlijk dan te bedenken dat je voor 3 euries een geweldig hoofdgerecht hebt.

Na wederom veel gedronken te hebben, op aanraden van Mariek Wodka tonic,
konden we onze weg vervolgen naar een andere locatie. Havana. Een tent met live Cubaanse muziek waar westerlingen van middelbare leeftijd zich stationeren om fillipijnse vrouwen op te pikken om zich kostelijk mee te vermaken. ~Een bizar en tevens ranzig idee. Maar gezien het kaliber van die meiden echt begrijpelijk. Man man sta je daar met je blonde manen op het terras onder het genot van diverse drankjes te vergapen aan het aziatisch schoon. Maar tevens sta je zelf ook in de belangstelling wat een geweldig land haahahahahaa

De avond bleek nog jong had ik begrepen, na contact te hebben gehad met diverse mensen die mariek en Daan het laatste jaar hadden ontmoet. Tijd om naar een andere tent te gaan. Na 28 drankjes te hebben genuttigd en relatief weinig te hebben betaald ik bedoel 70 cent voor een wodkatje lemon kun je niets van zeggen. De volgende tent wederom gratis entree doordat we de juiste mensen bij ons hadden geen hol aan mede doordat hiphop niet echt mijn stijl is maar goed naar absinth werd het allemaal een stuk schappelijke kan ik je zeggen. Next place. De volgende tent was 1 of andere vage homobar erg grappig allemaal van die kleine Aziaten die helemaal los gaan op werkelijk waar te vette muziek helemaal mijn ding, de muziek dan hahahahaa
Tijd om wederom te auto te pakken met z'n allen en te gaan knallen in the Embassy een mega discotheek. Je kunt begrijpen dat de beleving maximaal was nadat we in de diverse tenten waren we present waren rijkelijk hebben ingelaten met Wodka en andere geouwehoer.
Super tent zeker voor herhaling vatbaar leuke mensen, nederlanders fransen Roemenen je kunt je zo gek niet bedenken wat we daar hebben gezien. Je zou dan toch echt denken dat we het wel voor gezien hadden gehouden en onze weg zouden vervolgen naar huis, het tegendeel bleek waar. Het kan ook niet anders. Hahahaha
Een vriend van Daan en mariek blijkt financieel aardig goed bij kas te zitten gezien een mega penthouse waar we onze avond konden verlengen. Een skyline waar je u tegen zegt abnormaal werkelijk niet te doen, de 2 bovenste verdiepingen op een gebouw met een totaaloverzicht over de stad. Details van dit gebeuren zullen volgen kan je wel direct aangeven dat het ongeveer lunchtijd was toen we de eerste aanblik zagen van ons welverdiende bedje. Hahahaa

Het volgende verslag zal een impressie geven van de Filippijnse cultuur. Een overzicht van politiek waarden en normen waar we tot nu dagelijks mee worden geconfronteerd hahaha NOT!